donderdag 30 september 2010

tuindagen in het arboretum

Zondag wordt er in het arboretum van Kalmthout weer een plantenbeurs gehouden, een niet te missen event voor de tuinfreak die alleen tevreden is met het allerbeste. Want standhouder op de plantenbeurs van Kalmthout word je niet zomaar. Alleen de toppers zijn er welkom.
Josephine Dekker, ook wel gekend als de keizerin van het sneeuwklokje, zal er zijn met een aardige selectie stinzenplanten.
Sneeuwklokjes zijn lastige klanten, wie ze koopt als droge bolletjes komt vaak bedrogen uit, maar de waar van mevrouw Dekker stelt nooit teleur. De dame zelf moet wel nauwlettend in het oog gehouden worden. Vooral bij het afrekenen, want zij heeft de gewoonte om à la tête du client over de prijs te beslissen.
Bij Silene kan je terecht voor zaden van zeldzame één en tweejarigen en de nieuwe moestuin biedt buitengewone eetbare planten.
Guy Vervoort, autoriteit op gebied van vaste planten, is ook aanwezig, hij zal een aantal dahlia's tonen.
De bezoekers van de plantenbeurs hebben uiteraard ook toegang tot het wereldberoemde park. Dat park met zijn eeuwenoude bomen ziet er prachtig uit in de herfst en de eerste toverhazelaar staat zelfs al in bloei.
Kijk, daar zet ik nu eens graag mijn wekker voor.


paal







Van de erfenis waar de vorige bewoner me mee opzadelde (apenverdriet, koterij, coniferen, terras en betonnen pad) schiet steeds minder over, en dat is maar best, want de tuin zag er niet uit toen ik in het huis trok.
Gisteren liet ik één van de laatst overgebleven wasdraadpalen verdwijnen. Vriend Tom (die eerder afrekende met de andere palen) nam het voorbereidende graafwerk voor zijn rekening. Mij restte enkel het loshakken van het metswerk waarin de paal verankert zat, en dan nog een half uurtje sleuren en wrikken en trekken om de staak uit de grond te lichten. Makkelijk zat.
De artrose laat zich nu wel weer voelen (vandaar het bomma-knielkussentje op de bovenste foto), maar ach, 't ongemak weegt niet op tegen het heerlijke gevoel eindelijk van die storende paal verlost te zijn.


woensdag 29 september 2010

trap van vergelijking


Bloemen krijgen: tof
Bloemen kopen: toffer
Bloemen kopen bij Baltimore: nog toffer
Bloemen uit eigen hof: tofst!

zondag 26 september 2010

mirte



Hier is ze dan: Mirte, 't kindje van mijn zus en haar vriend Klaas.
't is een bloem van een jong en 'k hoop dat ze mag gaan groeien als een kool.
De plantenfreak in mij is erg gelukkig met haar naam (opaluk ietsje minder, maar hey, welk recht van spreken heeft de man die zijn dochters Frieda en Hilda noemde :-))
De mirte staat sinds de oudheid gekend als bloem van de liefde, vruchtbaarheid en geluk, wat (zeg nu zelf) toch heel erg passend is.
Verder is 't een veelzijdig plantje, de takjes kunnen als keukenkruid gebruikt worden, de besjes ook, en van de blaadjes mag je thee trekken (die heel goed schijnt te helpen bij verkoudheden)
In ons klimaat hou je hem best als kuipplant en verhuis je hem in de winter naar een warmer plekje, maar in het gebied van oorsprong kan de plant uitgroeien tot een struik die wel 5 meter hoog wordt.


pompoen verwerken


Deze pompoenrisotto heb ik zonet uitgeprobeerd en goed bevonden. Meer zelfs, het is de beste risotto die ik ooit proefde. Ik heb de knoflook er wel uitgelaten, om redenen die weer alleen met intimi gedeeld worden :-)
Op het laatste deed ik er wel nog een beetje verse koriander bij, een beetje voor de kleur, maar vooral voor de smaak. Koriander en pompoen zijn voor elkaar geboren.

60 gr boter, 1 el olijfolie, 700 gr pompoen in stukjes van 2 cm, 1,25 l kippenbouillon, 6 sjalotten, 4 teentjes gehakte look, 200 gr risotto rijst, 160 ml droge vermout, 60 gr mascarpone + extra voor het serveren, parmezaan.

Verwarm de helft van de boter en de helft van de olijfolie en bak hierin gedurende 8 a 10 minuten de pompoen tot die begint te karameliseren. Neem de pompoen uit de pan en blus met de bouillon, aanbaksel met een houten lepel los roeren en de vloeistof laten opkoken. Bouillon zeven en opzij houden. Maak de pan schoon en smelt de overblijvende boter en olie op een laag vuur. Fruit de sjalot en knoflook 5 a 10 minuten, voeg de rijst toe en roer 1 minuut. Nu mag je de vermout toevoegen en dit laat je 2 a 3 minuten koken tot de vloeistof is opgenomen. De pompoen en 250 ml bouillon voeg je toe en laat je op zacht vuur inkoken. Als de vloeistof volledig door de rijst is opgenomen, voeg je weer bouillon toe, telkens met 250 ml per keer. Na ongeveer 25 minuten is de rijst beetgaar en heeft hij de kleur van de pompoen opgenomen. Nu mag je de mascarpone en de parmezaan er bij voegen en is het gerecht klaar om geserveerd te worden.

Smakelijk!

zaterdag 25 september 2010

pompoen-update


Ik was er vroeg bij om mijn pompoen te oogsten, een beetje te vroeg wellicht, ook al vertoonde de steel al barsten en schijnt dat het sein te zijn om te oogsten.
Ik vreesde de slakken en hun legendarische vraatzucht en ik was bang dat de vrucht door die natte augustusmaand zou g
aan doorrotten. Dat zou je kunnen verhelpen door de grond onder de pompoen af te dekken met een laagje stro, maar in de stad is dat materiaal niet zo gemakkelijk te vinden, denk ik.
Na de oogst lag de pompoen nog een poosje decoratief te wezen in de tuin, maar nu heb ik hem mee binnen genomen en aan een vivesectie onderworpen.
Eerste vaststelling, het mes glijdt vele vlotter door de pompoen van eigen oogst dan ik gewend ben en dat is wel zo aangenaam. Ik voel me heel erg ninja.

Tweede vaststelling, het valt wel mee met de kleur van het vruchtvlees, en dus besluit ik er soep van te koken. Niets zo gemakkelijk, iedereen weet wel hoe dat moet. Toch een paar tips: ajuinen en pompoen aanstoven in echte boter, flink wat tomatencoulis en een paar pikante pepertjes toevoegen en kruiden met gember. Zo maak je de lekkerste pompoensoep.



De ene helft levert al genoeg soep om een heel leger te voeden, en dus ligt er nog zo'n 4 kilo pompoen in de koelkast te wachten om tot taart en ander lekkers verwerkt te worden. Goeie recepten zijn welkom!








woensdag 22 september 2010

shredder!


Een tijdje terug noemde ik Hem nog de grote klootzak, maar nu is Hij aan een charmeoffensief begonnen, alles zit me opeens mee.
Zo kreeg ik dit hele leuke late verjaardagscadeautje: de axt rapid 2000, en zelden was ik gelukkiger.
In geen tijd versnipperde ik al de takken van de berk, verbazingwekkend geruisloos ging dat ook. Oordoppen overbodig.
Daarna probeerde ik het nog met een paar oude en verdroogde takken, maar dat ging al heel wat minder vlot en minder stil, en ik hield het dan ook snel voor bekeken. Met tegenzin, dat wel, want hakselen is fun.
Als je binnenkort hoort over een onverlaat die 's nachts door de tuintjes sluipt en daar hagen en bomen snoeit, dan weet je dat ik het was, op zoek naar meer hakselmateriaal.



dinsdag 21 september 2010

timber bis!

Mijn zus krijgt heel binnenkort een baby, en daarom is mijn vader nog eens naar huis gekomen, ook al is het in lenno (zijn gastenverblijf in Polen) nog zo druk. Sommige zaken hebben nu eenmaal voorrang.
Stampertje of de opvolger, zoals we het kindje tot nog toe genoemd hebben, laat al dagen op zich wachten. Trappen lopen, pikant eten en die andere ouderwetse middeltjes halen niets uit, de kleine garnaal weigert er uit te komen.
En omdat mijn vader toch niet kan stilzitten, en ook wel een beetje omdat ik er al maanden over zeur, is hij mij
n berk komen omzagen.
In geen tijd was de klus geklaard, wat niet zo verwonderlijk is, hij deed het al ontelbare keren eerder.
Hele berkenbossen waren opgeschoten op zijn gronden, die sinds de val van het communisme niet meer bewerkt of begraasd werden. Alleen maar berken, dat is een verschraling van de begroeiing, en dus niet zo'n beste zaak voor de biodiversiteit. Weg dan maar met die handel.
Nu hebben we bossen met diverse bomen en ondergroeiing, struikengordels en bloemenweiden en hooiweiden en alles wordt met veel oog voor het milieu bewerkt (niet hooien in het broedseizoen en zo).

En dat loont, want elk van mijn bezoeken (hoe kort ook) had iets van een wildsafari. Everzwijnen, vossen, dassen, fretjes, herten, adders... 't krioelt ervan in onze Poolse tuin.
Bon, 'k ben aan 't uitweiden, terug bij de les nu.
Het berkje ging vlot tegen de vlakte en liet zich gemakkelijk in openhaardgrote stukjes zagen. Het schijnt dat hout bij verbranding nooit meer CO2 vrijgeeft dan het ooit opnam, op voorwaarde dat het voldoende lang gedroogd werd. Iemand die dat kan bevestigen of ontkennen?








liefhebbers-plantenbeurs Destelbergen


Hele grote vreugde, hier ten huize pijpenla, toen vriend Joris belde met het voorstel om op zondag samen met Stijn een plantenbeursdagje te houden. We zouden eerst halte houden in Destelbergen, dan stoppen bij Jan Spruyt en eindigen bij Guy Vervoort. Onnodig te melden dat we dit programma niet helemaal afgewerkt hebben (we raakten niet verder dan Destelbergen) want de dag voordien moest er een beetje gefeest worden, dat spreekt voor zich.
Toch was het de moeite, de exposanten mogen dan wel liefhebbers zijn, 't zijn verre van amateurs.

'k had een lijstje mee (deze keer ook met Latijnse benamingen) waarvan ik een paar planten heb kunnen vinden en dat tegen uiterst schappelijke prijzen. De liefhebbers zijn zowat de helft goedkoper dan het tuincentrum om de hoek.
Naast de planten op het lijstje (bosbes, citroenmelisse en bosviooltje) heb ik me toch nog laten verleiden tot een paar impulsaankopen zoals een salie die naar ananas ruikt. Samen met de citroengeranium die Joris kocht, deed het de auto achteraf heerlijk ruiken.

Bij Geert De Smet (een van de weinige professionals) stonden de mooiste zonnehoeden te lonken, maar 'k ben toch niet gezwicht omdat 'k er vorige week al een pak had gekocht.
Er was ook wat lollige kitsch te zien, zoals pompoenen met ingekraste spreuken: "wees gelukkig de rest volgt" of "waar een wil is is een weg", figuurgezaagde kaboutertjes, en appels waar lachende gezichtjes op getekend waren. Uiteraard ontbrak ook de treurige kitsch niet, maar daarover wens ik niet uit te wijden.
Een geslaagd tripje, al moet ik er volge
nde keer (Beervelde) de gewoonte maken om een naamkaartje bij elk plantje te steken, want intussen weet ik begot niet meer hoe elke plant heet.


De nacht voordien

Hij: "OH MY GOD! Deze plantenbeurs is amaaaazing, like crAAAzy!"
Ik: "Gaap, amai, veel te weinig geslapen, ben nog..." en dan een straf verhaal alleen voor intimi.

Colormatching

De VELT-kabouters

De reden waarom ik volgend jaar toch weer pompoenen ga kweken, 'k wil er eentje met fuck-off maken om naast de deur te leggen met haloween.

woensdag 15 september 2010

you say tomato i say tomahto






De groentenoogst is maar op een teleurstelling uitgedraaid, so let's call the whole thing off.

dinsdag 14 september 2010

kroosje of kroosjespruim of prunus domestica subsp. institia


Achter in de tuin heb ik een kroosje staan. Een cadeautje van vriend Joris, die er zelf ooit enkele van iemand gekregen had. Zo schijnt dat te gaan met kroosjes, want in het tuincentrum zijn ze niet zomaar te vinden.
't is een plant die weinig gekend is en waar bitter weinig informatie over te vinden is. Ik schreef eerder al dat hij eerst door de kruisvaarders werd meegenomen uit klein-Azië, maar de Romeinen kenden de plant ook al en plantten hem overal in de door hun bezette gebieden.
Het kroosje is het meest oorspronkelijke type pruim, maar wordt toch nog zelden in het wild aangetroffen. Op oude boerenerven, ergens in een vergeten hoekje willen ze nog wel eens gevonden worden. Daar werden ze, ondanks de erg kleine vruchten, toch gekweekt omdat er uiterst smakelijke confituur van kan gemaakt worden.
Die info heb ik uit het boek: inheemse bomen en struiken uit Nederland en Vlaanderen (herkenning, verspreiding, geschiedenis en gebruik) door Bert Maes. Een must-read voor elke plantenfreak met een bezorgdheid over de verarming van de natuur. Steeds meer oorspronkelijke soorten worden zeldzaam of verdwijnen, en dat is jammer, want autochtone planten blijven het best aangepast aan de plaatselijke omstandigheden. Ze bieden dan ook de grootste gastvrijheid aan allerlei organismen, van schimmels en korstmossen tot insecten en vogels.
Dit is zeker geen pleidooi om alle exoten of veredelde soorten uit de tuin te bannen, daarvoor verlenen ze te veel charme, vind ik. En van fundamentalisme heb ik nooit gehouden.
Maar als iedere tuinbezitter nu eens plaats zou maken voor een paar dingen van bij ons, het zou al een groot verschil maken.
Weg met al die steriele tuintjes van twaalf in een dozijn, we hebben in onze achtertuinen een grotere oppervlakte ter beschikking dan in alle natuurgebieden samen, laat ons er maar eens nuttig gebruik van maken.

De foto's maakte ik op verschillende tijdstippen van mijn kroosje, helaas nog geen beelden van de bloei, daarvoor is de plant nog te jong. De laatste foto maakte ik in Joris' tuin, zo heeft u meteen een idee van hoe een volwassen exemplaar er uit ziet.





zondag 12 september 2010

't is properkens


't is properkens in mijn hof. Buurvrouw Rosa is in haar nopjes, wat haar van harte gegund is, maar zelf ben ik niet zo'n voorstander van de herfst-opruim. Alsof planten ons alleen kunnen bekoren als ze in bloei staan. Alsof de tuin enkel dan haar hoogtepunt kent.
Toegegeven, het vraagt wat meer moeite om de schoonheid van dorre bladeren, bottels en zaaddozen te appreciëren, maar het loont wel. Niet alleen omdat er in de wintermaanden minder te zien is, maar ook omdat miljoenen nuttige beestjes dan extra veel nood hebben aan een veilig plekje om te schuilen of aan een afgevallen stuk fruit als hapje.
Opruimen, ik hou er dus niet van, en deed het louter als voorbereiding van het plantseizoen. Tijdens voorgaande jaren was ik in de herfst vaak te druk in de weer met het weghalen van de lelijke planten die ik van de voorgaande eigenaar erfde, het opstellen van een plantenlijst en het wieden van hele bossen onkruid om nog veel tijd over te houden voor de nieuwe aanplant. Dat wordt dit jaar anders.
Ik heb een heuse plattegrond getekend met daarop alle planten die ik deze herfst de grond in wil krijgen. 't is een ontwerp naar voorbeeld van het bos, met een begroeiing in verdiepingen. De enige manier om toch veel groen op een beperkte ruimte te krijgen.
Met mijn plantenlijstje kon ik deze zondag al een eerste keer naar de kweker, vriend Tom was zo lief om me een lift te geven, wat mij elke keer weer uit mijn dak doet gaan van vreugde (autoloos door het leven gaan is soms een opgave...)
Ter plekke weer een goede les geleerd, veel van de benamingen waren enkel in het latijns weergegeven, en daarvan ontbraken er helaas een paar op mijn lijst. Vast geen groot drama, voor hondsdraf, wilde salie, speenkruid, leverbloempje en bosviooltje moet ik wellicht toch naar een meer gespecialiseerde kweker als ecoflora, terwijl ik nu toch al een aantal andere planten van de verlanglijst kon kopen.
Ik heb geprobeerd niet te gierig te doen, en meerdere planten van elke soort te kopen, maar thuisgekomen was ik toch weer teleurgesteld hoe weinig effect je maar haalt uit 60 euro aan planten. Alles heeft natuurlijk tijd nodig om te groeien, maar dan nog. Er moet nog heel wat bij gekocht en geplant worden.
Ik heb snel een dikbetaalde job nodig, of een sponsor, of een sugardaddy... gegadigden mogen zich altijd melden in het commentaarvakje onder deze post. Net als helpende handen en bereidwillige chauffeurs.
Hieronder zie je in volgorde: het kruipend zenegroen, gevlekt longkruid en de cyclamen, een deeltje van mijn aankopen van dit weekend. Als alles nog wat verder uitgegroeid is, volgt er nog een beeld van de tuin in zijn geheel.


dinsdag 7 september 2010

meevaller van formaat


Onlangs vreesde ik nog voor de kwaliteit van de cyclamen die ik deze lente meenam uit Amsterdam, maar vandaag ben ik in jubelstemming: er is er nog eentje uitgekomen.
Ik twijfelde aan de cyclamen omdat ze uit de soldenbak kwamen, maar blijkbaar hangt er aan alle droog aangeboden cyclamen, hoe goedkoop of duur ook, een reukje.
Lees maar wat deze tuinkenner op het forum van tuinadvies.be over cyclamen te zeggen heeft en huiver mee.

Droge knollen komen vaak uit Turkije waar ze uit de natuur geroofd worden en rotten bij ons makkelijk weg... een cyclamen die 50 jaar de zon vanachter de bergen zag opkomen... en dan in zompige natte aarde mag wegrotten!!! Je gaat hier ook geen vogel, konijn of vos vangen om deze in een kooi te laten sterven hoop ik....
Ik wil bij deze ook iedereen oproepen om geen MEGAKNOLLEN bij de eerste de beste bollenboer te kopen!!!!! Bollenhandelaren zijn soms trots op knollen van maatje 30 (omtrek) aan te bieden... maar deze komen niet van hier, ze worden in het wild uitgegraven, een jaartje opgeplant (noemt men dan kwekerij) vervolgens naar hier verscheept om hier tot teleurstellingen te leiden... een grote knol garandeert geen groot aantal bloemen!!!!! deze handeling voert men uit omdat wilde cyclamen niet ingevoerd mogen worden (mazen in de regelgeving) hele bergdorpen houden zich hiermee bezig om inkomen te verwerven!!! de meeste neuzen van zulke grote knollen zijn reeds afgebroken voordat ze hier zijn dus het resultaat zal altijd matig zijn.

Anders is de cyclamen straks uitgestorven in de landen waar deze van nature voorkomt

En dat is denk ik een verkeerde manier van PLANTENLIEFHEBBERIJ...

Oeps! Ik hoop nu eens zo hard dat de derde knol ook nog zal uitkomen en dat de cyclamen zich rijkelijk gaan uitzaaien.
Dat kan volgens mijn andere bron (een nieuwe oogst - catalogus van Peter Nijssen 2009) wel even duren. Pas na een paar jaar 'vaststaan' komt het tot een rijke en optimale bloei. Bij mij kregen ze, net als al mijn andere bloembollen, een plekje in de haag omdat ze zo zeker niet verstoord worden wanneer ik met de aanleg van de borders start. Dat blijkt nu een gelukkige zaak, zeker omdat cyclamen ook van schaduw houden.



maandag 6 september 2010

de luie tuinder


Een stuk grond kaal laten is onbegonnen werk. In geen tijd neemt het onkruid het over en het is een helse klus om er dan weer van af te raken. Schoffelen, wieden, spitten, uitsteken en graven... een mens wordt er doodmoe van. Sommigen leggen anti-worteldoek en een laagje boomschors, anderen grijpen naar de gifspuit, maar ik zoek mijn heil bij de fietsenwinkel om de hoek. De fietsen zitten verpakt in grote dozen van onbedrukt karton, ideaal om de bodem mee af te dekken.
Het is wel nodig om eerst nog een keer goed te wieden, maar daarna vormt het karton een goede buffer tussen de grond en de onkruidzaden die door de wind en de vogels worden aangevoerd.
Door het karton droogt de bodem ook minder ui
t en moet je minder gieten. Vooral jonge planten profiteren daarvan, al heeft de luie tuinder er ook wat aan.
Het geeft wel een slordige indruk, maar je kan het met een laagje grasmaaisel, compost of houtschors bedekken. Op termijn werken deze wel als meststof, wat de groei van onkruiden weer stimuleert. Ik stop dan ook met het gebruik ervan zodra de definitieve planten groot genoeg zijn om de concurrentie met het onkruid aan te gaan.

Hier moet de berk plaats maken voor het kroosje, de appel en de sering. Eronder zullen nog bessenstruiken verschijnen en een bodembedekking van (waarschijnlijk) maagdenpalm, longkruid, wilde tijm met daartussen een massa aan bollen: cyclamen, narcissen, anemonen, crocussen, lenteklokje...
In mei kocht ik in Amsterdam al een paar cyclamenbollen, helaas is er daar nog maar één bloemetje van uitgekomen.
Misschien zijn de anderen ten prooi gevallen aan de slakken, misschien kocht ik cyclamen van een mindere kwaliteit, of misschien moeten ze nog opkomen. Ik hoop stiekem op het laatste, want een rondje surfen op het internet leerde me dat ze bloeien van augustus tot december. Het mag me ook al eens meevallen, niet?






zondag 5 september 2010

woensdag 1 september 2010

tuindagen



Op 8,9 en 10 oktober worden er weer tuindagen gehouden in Beervelde. De beste kwekers stellen er hun mooiste planten voor aan de meest veeleisende plantenfreaks. Ook Peter Nijssen, zo mooi onder de aandacht gebracht door vriend Joris, heeft er een stand. Daar moet ik heen!
Hopelijk heeft hij ook wat anemone nemorisa hilda mee, want die wil ik zeker in mijn tuin.
Een andere standhouder die ik zeker wil aandoen is Damien Devos, een boomkweker die zich specialiseert in zeldzame soorten.
Met uitspraken als deze: "In onze sector worden bijna overal dezelfde planten gekweekt, terwijl er zoveel meer mooie soorten zijn om de tuin in te richten. Het lijkt wel alsof alles groen en wit moet zijn, voor mooie kleurschakeringen en combinaties is er te weinig aandacht.
Als ik de tuinen van vandaag bekijk, merk ik een zekere saaiheid en dat terwijl we al een vrij somber klimaat klimaat hebben." trok hij mijn aandacht. (garden style nr. 48)
En verder interesseer ik me voor het aanbod van Louis Lens. Op de floraliën toonden zij de mooiste rozen, en 'k ben benieuwd naar meer.