woensdag 3 augustus 2016


Ik had een weekend met een gouden randje. Ik zou u in detail kunnen vertellen waarom, maar dit is een nog altijd een tuinblog en geen column in de flair. Laat ik dus maar meteen doorspoelen naar zondagochtend, toen trok ik naar de wekelijkse bloemenmarkt op de Kouter, niet echt van plan veel te kopen, want de tuin was toch goed zoals hij was en ik zou toch beter wachten op de herfst enzo. Doch, goede voornemens zijn er om te breken en ik laadde al snel mijn bakfiets vol met gaura, japanse anemonen, zonnehoed en nog iets waar ik de naam van vergat. Voor 12 plantjes betaalde ik 42 euro. Veel geld. Daar moet ik toch echt iets op vinden. 
Het werd mooi weer en dus trok ik mijn standaard tuinplunje aan, zijnde een bikinitop, korte broek, teenslippers en stro-hoed. Teenslippers zijn eigenlijk onpraktisch om te tuinieren, maar in rubber laarzen of sneakers krijg ik verhitte voeten. Misschien moet ik het eens proberen op klompen? Of olijke crocks? Tips welkom in de commentaren (oei, nu begint het hier toch nog op een flair column te lijken...)
Eerst zette ik de haag strak en pakte ik de composthopen aan. Die hadden mijn huurders achteraan in een schaduwrijk hoekje gezet, juist op de plaats waar ik een bosbessenbosje wil planten. 
Toen ik daarmee klaar was, voelde ik tot mijn verbazing nog steeds geen spoortje vermoeidheid, de korte nachten van het weekend ten spijt. Dan maar geen siesta en flink doordoen.
Het middelste deel van de border had ik tot nu met rust gelaten, daardoor was het wel wat overwoekerd door gras en haagwinde, wat om een drastische aanpak vroeg, schoffelen zou zinloos zijn. Ik heb alle vaste planten dan maar uitgegraven en de wortelkluiten ervan volledig vrij gemaakt van het onkruid. Daarna alles herschikt en ook een plek voor de nieuwe planten gezocht. Vervolgens goed water gegeven en een laagje mulch van cacao doppen aangebracht. Daar ben ik echt tevreden over, de grond droogt zo veel trager uit, waardoor je eigenlijk alleen nog bij aanplant hoeft te gieten. Je trekt ook meer wormen aan en dat is ook mooi meegenomen.
In al mijn enthousiasme ben ik vergeten een goede "voor" foto te maken, dus moeten jullie het doen met eentje die al een paar weken oud is.
Er is nu weer voldoende plaats vrijgekomen om er een massa bloembollen te planten en voor een mooie roos en de taxus-snoeivorm waar ik nog van droom. Maar dat is voor de herfst. Nu ga ik even niets meer doen in de tuin. Alleen genieten mag nog. Dat en het gras maaien, natuurlijk.

  








dinsdag 26 juli 2016

plannen


Het gaat goed met de tuin. De borders zijn mooi gevuld en zo goed als onkruidvrij. En dat zonder gifstoffen. Hier en daar zit er roest op de rozen en er hangt lelijk krullend blad aan het kroosje en de appel, maar dat negeer ik. Net als de slakkenvraat. Het enige waar ik echt de pest aan heb, zijn de zwerfkatten en hun uitwerpselen, die dan weer voor een enorme vliegenoverlast zorgen. Het liefst zou ik iets aan de katten kunnen doen, maar zo makkelijk laten ze zich niet vangen. Ik stel me dan maar tevreden met het ophangen van een vliegenval. Het is een zakje dat volgens de verpakking werkt met feromonen van de vlieg, in feite walmt het zakje gewoon naar stront. Niet te harden, dus heb ik het in een uithoekje van de tuin gehangen waar ik het minst vaak kom, bij de composthoop. Er liggen al honderden of misschien wel duizenden vliegenlijkjes in de zak, maar het is als dweilen met een open kraan. Nu zie ik een van de zwerfkatten met een dikke buik lopen, dat gaat er ook niet veel aan helpen. Mensen, ga toch naar de dokter met uw huisdier en laat het steriliseren en investeer in een kattenbak! Uw buren zullen u dankbaar zijn.




Echt werken doe ik nog nauwelijks in de tuin. Niet omdat ik niet wil, nee, er is simpelweg niet veel meer te doen dan zo af en toe het gras afrijden en de hagen strak scheren. En plannen maken voor de herfst, de beste plantperiode. Want ik mis nog kleur en structuur. 
Er moeten meer soorten komen die in de hoogte groeien en ik ben mijn enthousiasme voor wilde planten wat aan het verliezen. Met hun subtiele blaadjes en bloemen en vaak erg korte bloeiperiode geven ze me net iets te weinig visueel genot. Ik wil er niet volledig van af, want de bijen en de vlinders weten ze wel te appreciëren en die zijn me te lief. 
Vast staat dat er meer rozen moeten komen en een taxus die ik in een waanzinnige vorm wil knippen. En echinea's en asters, anemonen en helleborussen. Honderden tulpen en krokussen. En een nieuw terras met pergola. En misschien ook een houten speelhuisje voor de kinderen (als ik een handige harry kan strikken die me daarbij wilt helpen, alleen lukt zo iets niet, vrees ik)
Niet dat de tuin zoals hij nu is niet kindvriendelijk zou zijn. Mijn meisjes genieten met volle teugen. Van 's morgens vroeg schuiven we de terrasdeur open en dekken we de buitentafel. Daarna vermaken ze zich met wat potten en pannen die ik vul met water en waar zij hun poppen of hoe ze het zelf zeggen, hun zusjes, in wassen of verwennen met een modderbad. Fietsen worden op hun kop gedraaid en veranderen met heel veel fantasie in ijscowagens. 
Als ik de grasmaaier van stal haal, eisen zij ermee aan de slag te mogen, een pleziertje wat ik hen met veel tegenzin gun, ik vind het zelf te leuk. Als zij de strijd om het mogen grasmaaien verliezen, nemen ze wraak door op het elektrisch snoer te stappen. Ze vinden het hilarisch om te zien hoe mama zo maar met veel moeite aan het eind van de tuin raakt. 
Ze maken moddertaartjes die ze versieren met afgeplukte bloemblaadjes en snoepen van frambozen, bosbessen en aalbessen. De cassis heeft minder succes, maar verwerkt tot gelei willen ze er wel van weten. 
Ze slepen stoelen en tafeltjes en tapijten buiten en bouwen er kampen mee of maken het zich knus om boekjes te lezen of te kleuren. Ze vechten om ook wat takjes van de haag te mogen kortwieken en staan erop dat ik elk slakje in veiligheid breng (heb er ooit na een regenbui eentje per ongeluk doodgetrapt, tot hun groot verdriet... )
Misschien moet ik dat idee van een speelhuisje gewoon maar laten varen? 








vrijdag 24 juni 2016

terug naar de pijpenla


Ik zit alweer een poosje in mijn oude huisje in de bloemekenswijk. Een paar kinderen rijker, een man armer, maar eindelijk weer gelukkig. 
Ik dacht dat ik mijn huis in goede handen had gelaten toen ik ging co-housen, en dat bleek een vergissing. Na alle relationele ellende, was het een harde dobber om een vuil en beschadigd huis terug te krijgen. De eerste week na mijn verhuis heb ik voortdurend gehuild en gewerkt alsof de duivel me op de hielen zat. 
Joris, Frieda, Sofie, Frank, Sebastiaan, Maarten, Lisa, Bart, Sharon, Henny, Koen, Tim en Hicham hielpen en hielden me overeind.
Toen ik mijn kinderen hun nieuwe huis toonde, mocht ik trots zijn. Wat ik wou, mijn kroost een veilig warm nest schenken, was gelukt. Ze vonden hun kamer prachtig en waren in hun nopjes met het elfendorpje dat Sofie voor ze had achtergelaten en de barbies die Maarten had gegeven. Als klap op de vuurpeil stond de buurvrouw voor de deur met roze cupcakes, net als in de film. 
Daarna moest ik even bekomen. Ik trok me niets aan van de tuin, maar toen de lente kwam, begon het weer te kriebelen. In het tuincentrum vond ik een grasmaaier die net in de bak van mijn fiets paste. Ik verplantte het buxushaagje en wiedde de borders. Er ging een massa dahlias de grond in waarvan er geen enkele uitkwam en degene die ik als plantje kocht werden prompt door de slakken opgevreten net als de salvias en lupines. Gelukkig lieten de slijmerds het meeste van de vaste planten met rust en kijk ik nu weer aan tegen een weelderig groen stadstuintje. 
Nu het opnieuw toonbaar is, heb ik ook de lust terug gevonden om deze blog nieuw leven in te blazen. Volgt u nog? Blij u weer verslag te kunnen doen vanuit de pijpenla.

















woensdag 11 juni 2014

een heleboel beeldjes

Zo, hier een reeks beelden van de aangelegde tuin. Waar alles ooit vol tegels lag, is het nu aangenaam groen. Kijk maar mee.


 


  


  









woensdag 4 juni 2014

over misplaatst optimisme


In mijn laatste blogpost schreef ik: we hebben een tuinontwerp en als alles goed gaat, starten de werken in september. Liep dat even anders...

Want die plannen waar we zo enthousiast over waren, bleken een grote stommiteit te bevatten. De himalayaceder, de enige boom in heel onze tuin, bleek niet op de juiste plek in het plan getekend te zijn. En laat onze architect daar nu net een pad getekend hebben. En laten wij nu net per sé die boom willen bewaren. En laat nu net onze architect van mening zijn dat het niet zijn fout was dat die boom drie meter verkeerd op plan stond (hij had zich gebaseerd op plannen die wij hem gegeven hadden om te weten waar de perceelgrenzen en de warmtepompen en de waterputten en dergelijke zaten. Op dat plan stonden ook vaagweg wat losse krullen getekend waarvan onze tuinarchitect uitging dat het de exacte plaats van de ceder aangaf)
Om een lang verhaal kort te maken, we kregen onderstaande mail, betaalden een meerkost en wachtten weken en weken en weken op de aangepaste versie van het plan...
   
Dit is echt een groot probleem.
Alle plannen zijn reeds gemaakt. Dit herwerken neemt heel veel tijd in beslag.
Wat dan ook jammer genoeg een meerkost zal zijn voor jullie.
 
Ik vind het enorm spijtig dat dit nu pas naar boven komt.
 
Vriendelijke groeten,
  

En toen dat plan er was, begin september, wilden de kinderen plots dat er een trampoline in de tuin kwam en moest onze architect weer naar een oplossing zoeken.
En toen de bulldozers en de tuinmannen in november eindelijk aan het werk togen, wilden een deel van de buren meer gras en open ruimte en moesten we eerst weer een rondje vergaderen om de neuzen op één lijn te zetten en eens we akkoord bereikten moest de architect zijn plannen nogmaals aanpassen.

Heb ik al gezegd dat samenhuizen alleen is voor héél geduldige en begripvolle mensen?

Maar goed, gisteren kregen we deze mail van onze tuinarchitect:

Dag allen,
 
De tuin is klaar
(m.u.v. het planten van de bodembedekkers onder de bessenstruiken en bloembollen planten in het najaar)
en wou jullie bij deze eens bedanken voor de mooie periode.
 
De betrokkenheid bij iedereen was fantastisch.
 
Met het tuinteam was het heel fijn samenwerken
(heel soms was het eens lastig ;-))
en zeker ook dankzij waakhond J. is het zo mooi geworden (vind ik toch J)
 
Hopelijk wordt het een mooie zomer (dit weekend 27 graden!)
zodat jullie kunnen genieten van jullie tuin.
 
Fijne plek dat jullie daar hebben
 
met groet!

Blij dat er een einde is gekomen aan dat hele proces en dat we niet langer op een gigantische kattenbak uitkijken. Het hele ding heeft nu alleen wat tijd nodig om te groeien en zo af en toe een schepje compost en wat snoei, spit en zaai-gedoe. OEF! 
De beelden van het eindresultaat hebben jullie nog van me te goed, maar nu het water in bakken uit de hemel valt, heb ik niet veel zin de tuin in te gaan. Hier alvast enkele kiekjes die ik tijdens de werken maakte.


We doen zoveel mogelijk zelf. Hier zie je onze mannetjes tijdens het maken van een geul en bruggetje, in de hoop een einde te maken aan de modderpoel op het laagst gelegen tuindeel. Vergeefse hoop, gebied de eerlijkheid me te zeggen...


Onze architect beloofde ons een bloemenpracht van gele mosterd in afwachting van het starten der werken. Kijk ne keer hoe schoon dat werd...



Gelukkig woont er een gediplomeerd fotograaf op ons erf. Hij slaagde er in om dit beeld te maken van die gele mosterdpracht. Of hoe het juiste standpunt de boel een beetje op kan krikken. 


I like the sound off bulldozers in the morning! Stay tuned!





vrijdag 29 maart 2013

loop even mee

Heel binnenkort wil ik jullie inkijk geven in ons tuinontwerp, maar eerst neem ik jullie mee voor een wandeling over den hof. Kom maar binnen, wees welkom en kijk mee.





Wie onze poort binnen wandelt, wordt over een pad van betonnen platen geleid. 't goedkoopste materiaal dat te vinden was. We vroegen om zo hier en daar een kleine opening te laten en om een strook van zo'n halve meter naast de muur vrij te laten, plekjes die later door groen moeten ingenomen worden. De voegen mochten niet te smal uitvallen om mossen en grassen de kans te geven.

Aan het eind van de gang neem je een korte bocht en kom je uit op de tuin, een voormalige speelplaats. Oorspronkelijk was die helemaal betegeld, maar we kozen ervoor om hier komaf mee te maken. Wat wel mag blijven, is een oud schuilkot. Wellicht wordt dat ooit een buitenkeuken, als we weer wat budget hebben...
 

Aan het einde van het rechts gelegen gebouw neemt de tuin een duik. Het gaat er iets van een twee meter naar beneden, tegen een helling van een graad of 40. Niet echt handig als het gesneeuwd heeft, zeker niet als je een volgeladen buggy duwt, dat kan ik u wel vertellen.



Op een klein stukje van de helling groeit er wat. Ik doe daar zo heel af en toe aan stiekem tuinieren. Vorige lente plantte ik er al look zonder look en salomonszegel en deze herfst zette ik er sneeuwklokjes. Wat een vreugde om die bolletjes te zien opkomen. Mensen die er iets van kennen zullen het u afraden om droge sneeuwklokjes te planten, dat lukt immers zo goed als bijna nooit.


Op het lager gelegen tuingedeelte, groeit er helemaal niks, maar buurman J. zorgde toch al voor een beetje kleur in een hoekje naast de oude toiletten. Die gaan we ook houden en omvormen tot berging.
 

Het lager gelegen tuingedeelte, staat haaks op het hoger gelegen gedeelte, en wordt bij het minste drupje regen tot een gigantische modderpoel herschapen (plezant is anders) maar als de tuin wordt aangelegd, gaat dat probleem ook aangepakt worden.
Als alles volgens plan gaat, starten de werken in september. Ik kan niet wachten!
 

woensdag 6 maart 2013

over verhuizen en samenhuizen


Mei vorig jaar verliet ik mijn huisje in de bloemekenswijk en trok ik met man en kind naar de dampoortbuurt. Een laatste blik op mijn achtertuintje leverde dit beeld op. 't was met spijt in het hart, tien jaar lang had ik me echt thuis gevoeld op deze plek, en de tuin begon er voor het eerst een beetje op te lijken. 
Eén van mijn vriendinnen huurt het nu, 'k weet dat het in goede handen is, en als ik echt veel heimwee krijg, dan spring ik op mijn fiets en breng ik haar een bezoek. Dat maakt het afscheid toch wat draaglijker.
Waar wij naartoe trokken, was een zee aan ruimte (wij wonen in een vroegere school) maar 't was er meer werf dan tuin. Met een kind dat net leerde kruipen, miste ik een veilig en zacht plekje gras. Haast heel de zomer bleven wij binnen, en maakten er het beste van.





 

Van tuinbloggen was na de verhuis even geen sprake meer. Ik deed zo af en toe een poging, maar 'k wist niet goed wat schrijven over die gigantische lap grond, waar negen koppels baas over zijn (wij delen de tuin, hip hé) en waar niet gezaaid en geplant kon worden, zonder voorafgaand gemeenschappelijk akkoord.
Ook had ik wat schroom om de privacy van al die andere bewoners zomaar te grabbel te gooien, maar toen ging er een café open aan de straatkant, en dat werd in één twee drie dé place to be voor iedereen uit de buurt en ver daar buiten, en kwamen de café-klanten wel al eens een wandelingetje maken over onzen hof. En toen verschenen we ook nog eens in de krant. En toen werden we bestudeerd door een hoop lui van 't stad en toen dacht ik foert met die privacy, ik blog weer!
Toch bleef het wachten op vandaag, op de komst van een tuinontwerp, en de komst van de lente om echt weer goed van start te gaan met dat bloggen. Eindelijk komt er schot in de zaak, eindelijk weten we hoe we er aan kunnen beginnen. 
Over dat ontwerp laat ik u, beste lezers, wel nog even in spanning. 


Toch al ter afsluiting het beeld van mijn nieuwe tuin, zoals hij er uit zag op de eerste dag na onze verhuis. 
En nog eentje van het bezoek van de schepen en zijn kabinet, als een diertje in de zoo, zo voelde ik me die dag. Telt u trouwens hoeveel kamionetten daar staan? Dat is ons dagelijks beeld, al een paar jaar lang. Want gaat gewoon bouwen al niet van één twee drie, bij samenhuizen gaat het allemaal nog een slagske trager. Laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die zich geroepen voelt om er zelf ook aan te beginnen, zonder een portie geduld kom je er niet.
Maar soit, diezelfde schepen heeft onze verzuchtingen genoteerd, en intussen zou het al een ietsiepietsietietsie makkelijker zijn voor iedereen die na ons komt. Geire gedaan mannekes! 











woensdag 4 april 2012

op 't eerste zicht: april



Dit is mijn op het eerste zicht van de maand april, naar een ideetje van Annetanne. De lentezon heeft haar werk gedaan, en er zijn toch al een paar veranderingen te bespeuren. Kijk en vergelijk hier maar eens.

woensdag 7 maart 2012

maarts viooltje

Al twee jaar staat deze in mijn tuin, zonder bloem te dragen. Maar vandaag deed hij eindelijk zijn naam, maarts viooltje, eer aan. Blij dat ik ben! De lente lijkt nu echt niet meer te stoppen.

maandag 5 maart 2012

op het eerste zicht: maart

Op 't eerste zicht lijkt er nog altijd niks veranderd. De tuin ziet er net zo drabbig uit als op die eerste dag van januari en februari.
Maar als je echt goed de grond afspeurt, valt er toch al een en ander te zien. Kijkt u even mee?