skip to main |
skip to sidebar
Heel binnenkort wil ik jullie inkijk geven in ons tuinontwerp, maar eerst neem ik jullie mee voor een wandeling over den hof. Kom maar binnen, wees welkom en kijk mee.
Wie onze poort binnen wandelt, wordt over een pad van betonnen platen geleid. 't goedkoopste materiaal dat te vinden was. We vroegen om zo hier en daar een kleine opening te laten en om een strook van zo'n halve meter naast de muur vrij te laten, plekjes die later door groen moeten ingenomen worden. De voegen mochten niet te smal uitvallen om mossen en grassen de kans te geven.
Aan het eind van de gang neem je een korte bocht en kom je uit op de tuin, een voormalige speelplaats. Oorspronkelijk was die helemaal betegeld, maar we kozen ervoor om hier komaf mee te maken. Wat wel mag blijven, is een oud schuilkot. Wellicht wordt dat ooit een buitenkeuken, als we weer wat budget hebben...
Aan het einde van het rechts gelegen gebouw neemt de tuin een duik. Het gaat er iets van een twee meter naar beneden, tegen een helling van een graad of 40. Niet echt handig als het gesneeuwd heeft, zeker niet als je een volgeladen buggy duwt, dat kan ik u wel vertellen.
Op een klein stukje van de helling groeit er wat. Ik doe daar zo heel af en toe aan stiekem tuinieren. Vorige lente plantte ik er al look zonder look en salomonszegel en deze herfst zette ik er sneeuwklokjes. Wat een vreugde om die bolletjes te zien opkomen. Mensen die er iets van kennen zullen het u afraden om droge sneeuwklokjes te planten, dat lukt immers zo goed als bijna nooit.
Op het lager gelegen tuingedeelte, groeit er helemaal niks, maar buurman J. zorgde toch al voor een beetje kleur in een hoekje naast de oude toiletten. Die gaan we ook houden en omvormen tot berging.
Het lager gelegen tuingedeelte, staat haaks op het hoger gelegen gedeelte, en wordt bij het minste drupje regen tot een gigantische modderpoel herschapen (plezant is anders) maar als de tuin wordt aangelegd, gaat dat probleem ook aangepakt worden.
Als alles volgens plan gaat, starten de werken in september. Ik kan niet wachten!
Mei vorig jaar verliet ik mijn huisje in de bloemekenswijk en trok ik met man en kind naar de dampoortbuurt. Een laatste blik op mijn achtertuintje leverde dit beeld op. 't was met spijt in het hart, tien jaar lang had ik me echt thuis gevoeld op deze plek, en de tuin begon er voor het eerst een beetje op te lijken.
Eén van mijn vriendinnen huurt het nu, 'k weet dat het in goede handen is, en als ik echt veel heimwee krijg, dan spring ik op mijn fiets en breng ik haar een bezoek. Dat maakt het afscheid toch wat draaglijker.
Waar wij naartoe trokken, was een zee aan ruimte (wij wonen in een vroegere school) maar 't was er meer werf dan tuin. Met een kind dat net leerde kruipen, miste ik een veilig en zacht plekje gras. Haast heel de zomer bleven wij binnen, en maakten er het beste van.
Van tuinbloggen was na de verhuis even geen sprake meer. Ik deed zo af en toe een poging, maar 'k wist niet goed wat schrijven over die gigantische lap grond, waar negen koppels baas over zijn (wij delen de tuin, hip hé) en waar niet gezaaid en geplant kon worden, zonder voorafgaand gemeenschappelijk akkoord.
Ook had ik wat schroom om de privacy van al die andere bewoners zomaar te grabbel te gooien, maar toen ging er een café open aan de straatkant, en dat werd in één twee drie dé place to be voor iedereen uit de buurt en ver daar buiten, en kwamen de café-klanten wel al eens een wandelingetje maken over onzen hof. En toen verschenen we ook nog eens in de krant. En toen werden we bestudeerd door een hoop lui van 't stad en toen dacht ik foert met die privacy, ik blog weer!
Toch bleef het wachten op vandaag, op de komst van een tuinontwerp, en de komst van de lente om echt weer goed van start te gaan met dat bloggen. Eindelijk komt er schot in de zaak, eindelijk weten we hoe we er aan kunnen beginnen.
Over dat ontwerp laat ik u, beste lezers, wel nog even in spanning.
Toch al ter afsluiting het beeld van mijn nieuwe tuin, zoals hij er uit zag op de eerste dag na onze verhuis.
En nog eentje van het bezoek van de schepen en zijn kabinet, als een diertje in de zoo, zo voelde ik me die dag. Telt u trouwens hoeveel kamionetten daar staan? Dat is ons dagelijks beeld, al een paar jaar lang. Want gaat gewoon bouwen al niet van één twee drie, bij samenhuizen gaat het allemaal nog een slagske trager. Laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die zich geroepen voelt om er zelf ook aan te beginnen, zonder een portie geduld kom je er niet.
Maar soit, diezelfde schepen heeft onze verzuchtingen genoteerd, en intussen zou het al een ietsiepietsietietsie makkelijker zijn voor iedereen die na ons komt. Geire gedaan mannekes!
Dit is mijn op het eerste zicht van de maand april, naar een ideetje van Annetanne. De lentezon heeft haar werk gedaan, en er zijn toch al een paar veranderingen te bespeuren. Kijk en vergelijk hier maar eens.
Al twee jaar staat deze in mijn tuin, zonder bloem te dragen. Maar vandaag deed hij eindelijk zijn naam, maarts viooltje, eer aan. Blij dat ik ben! De lente lijkt nu echt niet meer te stoppen.
Zo zien de tuin en voortuin er vandaag op de eerste dag van de maand uit, bekeken vanuit het deurgat. Het is de bedoeling om ook volgende maand een foto te plaatsen vanuit het zelfde standpunt, en de maand erna, en ga zo maar door.
Annetanne kwam op het idee en ik sprong mee op de kar, de vorige foto van de maand vindt u hier.
Veel is er nog niet veranderd, maar dat komt nog wel, 'k beloof het u. Kom volgende maand nog maar eens een kijkje nemen, en de maand erna en ga zo maar door.
Kijk eens wat ik deze ochtend in de tuin aantrof: longkruid, nu al! Eigenlijk is dat wel tof, die opwarming van de aarde :-)
Annetanne lanceerde het idee om elke eerste dag van de maand de tuin in te gaan en een foto te nemen van eenzelfde plekje, een jaar lang. Een idee waar meteen heel wat anderen voor gewonnen waren, hoe leuk! Zowel mijn voyeuristische als exhibitionistische trekjes worden er helemaal door aangesproken.
De prijs van de mooiste tuin geef ik voorlopig aan Menck. Ga zelf maar eens kijken, knap hoe die er in geslaagd is om iets te maken dat ook in de winter aantrekkelijk is om naar te kijken. Zou hij hulp gekregen hebben van een ontwerper, vraag ik me dan af. Stonden er daar al mooie en volgroeide planten of is hij al heel lang aan die tuin aan 't sleutelen? Ach wat ben ik toch een nieuwsgierige tante.
Schunsland en Thea doen voorlopig nog niet mee. Twee vrouwen uit het Hollandse die regelmatig plaatjes posten van mooie planten uit hun tuin, en die me razend benieuwd maken naar meer. Ik wil die hele tuin zien! Misschien komt dat nog. Want 't is een aanstekelijk idee. Als een virus verspreidt het zich onder de tuinbloggers, net als die zadenruil van hoow.
Benieuwd of 2012 nog meer goede ideeën brengt.
P.S. ik koos ervoor om de maandelijkse foto's te nemen in het deurgat van de voor- en achterdeur, 't regende te hard...
En dat er nog niet veel te zien is, daar hebt u gelijk in. Dit is een jonge tuin. En dat er een lelijke brievenbus en een lelijk terras/wandelpaadje liggen, dat weet ik ook. Sponsors (brico, gamma, bouwmaterialen Verhelst...) mogen zich nog steeds aanmelden!
