woensdag 11 juni 2014

een heleboel beeldjes

Zo, hier een reeks beelden van de aangelegde tuin. Waar alles ooit vol tegels lag, is het nu aangenaam groen. Kijk maar mee.


 


  


  









woensdag 4 juni 2014

over misplaatst optimisme


In mijn laatste blogpost schreef ik: we hebben een tuinontwerp en als alles goed gaat, starten de werken in september. Liep dat even anders...

Want die plannen waar we zo enthousiast over waren, bleken een grote stommiteit te bevatten. De himalayaceder, de enige boom in heel onze tuin, bleek niet op de juiste plek in het plan getekend te zijn. En laat onze architect daar nu net een pad getekend hebben. En laten wij nu net per sé die boom willen bewaren. En laat nu net onze architect van mening zijn dat het niet zijn fout was dat die boom drie meter verkeerd op plan stond (hij had zich gebaseerd op plannen die wij hem gegeven hadden om te weten waar de perceelgrenzen en de warmtepompen en de waterputten en dergelijke zaten. Op dat plan stonden ook vaagweg wat losse krullen getekend waarvan onze tuinarchitect uitging dat het de exacte plaats van de ceder aangaf)
Om een lang verhaal kort te maken, we kregen onderstaande mail, betaalden een meerkost en wachtten weken en weken en weken op de aangepaste versie van het plan...
   
Dit is echt een groot probleem.
Alle plannen zijn reeds gemaakt. Dit herwerken neemt heel veel tijd in beslag.
Wat dan ook jammer genoeg een meerkost zal zijn voor jullie.
 
Ik vind het enorm spijtig dat dit nu pas naar boven komt.
 
Vriendelijke groeten,
  

En toen dat plan er was, begin september, wilden de kinderen plots dat er een trampoline in de tuin kwam en moest onze architect weer naar een oplossing zoeken.
En toen de bulldozers en de tuinmannen in november eindelijk aan het werk togen, wilden een deel van de buren meer gras en open ruimte en moesten we eerst weer een rondje vergaderen om de neuzen op één lijn te zetten en eens we akkoord bereikten moest de architect zijn plannen nogmaals aanpassen.

Heb ik al gezegd dat samenhuizen alleen is voor héél geduldige en begripvolle mensen?

Maar goed, gisteren kregen we deze mail van onze tuinarchitect:

Dag allen,
 
De tuin is klaar
(m.u.v. het planten van de bodembedekkers onder de bessenstruiken en bloembollen planten in het najaar)
en wou jullie bij deze eens bedanken voor de mooie periode.
 
De betrokkenheid bij iedereen was fantastisch.
 
Met het tuinteam was het heel fijn samenwerken
(heel soms was het eens lastig ;-))
en zeker ook dankzij waakhond J. is het zo mooi geworden (vind ik toch J)
 
Hopelijk wordt het een mooie zomer (dit weekend 27 graden!)
zodat jullie kunnen genieten van jullie tuin.
 
Fijne plek dat jullie daar hebben
 
met groet!

Blij dat er een einde is gekomen aan dat hele proces en dat we niet langer op een gigantische kattenbak uitkijken. Het hele ding heeft nu alleen wat tijd nodig om te groeien en zo af en toe een schepje compost en wat snoei, spit en zaai-gedoe. OEF! 
De beelden van het eindresultaat hebben jullie nog van me te goed, maar nu het water in bakken uit de hemel valt, heb ik niet veel zin de tuin in te gaan. Hier alvast enkele kiekjes die ik tijdens de werken maakte.


We doen zoveel mogelijk zelf. Hier zie je onze mannetjes tijdens het maken van een geul en bruggetje, in de hoop een einde te maken aan de modderpoel op het laagst gelegen tuindeel. Vergeefse hoop, gebied de eerlijkheid me te zeggen...


Onze architect beloofde ons een bloemenpracht van gele mosterd in afwachting van het starten der werken. Kijk ne keer hoe schoon dat werd...



Gelukkig woont er een gediplomeerd fotograaf op ons erf. Hij slaagde er in om dit beeld te maken van die gele mosterdpracht. Of hoe het juiste standpunt de boel een beetje op kan krikken. 


I like the sound off bulldozers in the morning! Stay tuned!





vrijdag 29 maart 2013

loop even mee

Heel binnenkort wil ik jullie inkijk geven in ons tuinontwerp, maar eerst neem ik jullie mee voor een wandeling over den hof. Kom maar binnen, wees welkom en kijk mee.





Wie onze poort binnen wandelt, wordt over een pad van betonnen platen geleid. 't goedkoopste materiaal dat te vinden was. We vroegen om zo hier en daar een kleine opening te laten en om een strook van zo'n halve meter naast de muur vrij te laten, plekjes die later door groen moeten ingenomen worden. De voegen mochten niet te smal uitvallen om mossen en grassen de kans te geven.

Aan het eind van de gang neem je een korte bocht en kom je uit op de tuin, een voormalige speelplaats. Oorspronkelijk was die helemaal betegeld, maar we kozen ervoor om hier komaf mee te maken. Wat wel mag blijven, is een oud schuilkot. Wellicht wordt dat ooit een buitenkeuken, als we weer wat budget hebben...
 

Aan het einde van het rechts gelegen gebouw neemt de tuin een duik. Het gaat er iets van een twee meter naar beneden, tegen een helling van een graad of 40. Niet echt handig als het gesneeuwd heeft, zeker niet als je een volgeladen buggy duwt, dat kan ik u wel vertellen.



Op een klein stukje van de helling groeit er wat. Ik doe daar zo heel af en toe aan stiekem tuinieren. Vorige lente plantte ik er al look zonder look en salomonszegel en deze herfst zette ik er sneeuwklokjes. Wat een vreugde om die bolletjes te zien opkomen. Mensen die er iets van kennen zullen het u afraden om droge sneeuwklokjes te planten, dat lukt immers zo goed als bijna nooit.


Op het lager gelegen tuingedeelte, groeit er helemaal niks, maar buurman J. zorgde toch al voor een beetje kleur in een hoekje naast de oude toiletten. Die gaan we ook houden en omvormen tot berging.
 

Het lager gelegen tuingedeelte, staat haaks op het hoger gelegen gedeelte, en wordt bij het minste drupje regen tot een gigantische modderpoel herschapen (plezant is anders) maar als de tuin wordt aangelegd, gaat dat probleem ook aangepakt worden.
Als alles volgens plan gaat, starten de werken in september. Ik kan niet wachten!
 

woensdag 6 maart 2013

over verhuizen en samenhuizen


Mei vorig jaar verliet ik mijn huisje in de bloemekenswijk en trok ik met man en kind naar de dampoortbuurt. Een laatste blik op mijn achtertuintje leverde dit beeld op. 't was met spijt in het hart, tien jaar lang had ik me echt thuis gevoeld op deze plek, en de tuin begon er voor het eerst een beetje op te lijken. 
Eén van mijn vriendinnen huurt het nu, 'k weet dat het in goede handen is, en als ik echt veel heimwee krijg, dan spring ik op mijn fiets en breng ik haar een bezoek. Dat maakt het afscheid toch wat draaglijker.
Waar wij naartoe trokken, was een zee aan ruimte (wij wonen in een vroegere school) maar 't was er meer werf dan tuin. Met een kind dat net leerde kruipen, miste ik een veilig en zacht plekje gras. Haast heel de zomer bleven wij binnen, en maakten er het beste van.





 

Van tuinbloggen was na de verhuis even geen sprake meer. Ik deed zo af en toe een poging, maar 'k wist niet goed wat schrijven over die gigantische lap grond, waar negen koppels baas over zijn (wij delen de tuin, hip hé) en waar niet gezaaid en geplant kon worden, zonder voorafgaand gemeenschappelijk akkoord.
Ook had ik wat schroom om de privacy van al die andere bewoners zomaar te grabbel te gooien, maar toen ging er een café open aan de straatkant, en dat werd in één twee drie dé place to be voor iedereen uit de buurt en ver daar buiten, en kwamen de café-klanten wel al eens een wandelingetje maken over onzen hof. En toen verschenen we ook nog eens in de krant. En toen werden we bestudeerd door een hoop lui van 't stad en toen dacht ik foert met die privacy, ik blog weer!
Toch bleef het wachten op vandaag, op de komst van een tuinontwerp, en de komst van de lente om echt weer goed van start te gaan met dat bloggen. Eindelijk komt er schot in de zaak, eindelijk weten we hoe we er aan kunnen beginnen. 
Over dat ontwerp laat ik u, beste lezers, wel nog even in spanning. 


Toch al ter afsluiting het beeld van mijn nieuwe tuin, zoals hij er uit zag op de eerste dag na onze verhuis. 
En nog eentje van het bezoek van de schepen en zijn kabinet, als een diertje in de zoo, zo voelde ik me die dag. Telt u trouwens hoeveel kamionetten daar staan? Dat is ons dagelijks beeld, al een paar jaar lang. Want gaat gewoon bouwen al niet van één twee drie, bij samenhuizen gaat het allemaal nog een slagske trager. Laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die zich geroepen voelt om er zelf ook aan te beginnen, zonder een portie geduld kom je er niet.
Maar soit, diezelfde schepen heeft onze verzuchtingen genoteerd, en intussen zou het al een ietsiepietsietietsie makkelijker zijn voor iedereen die na ons komt. Geire gedaan mannekes! 











woensdag 4 april 2012

op 't eerste zicht: april



Dit is mijn op het eerste zicht van de maand april, naar een ideetje van Annetanne. De lentezon heeft haar werk gedaan, en er zijn toch al een paar veranderingen te bespeuren. Kijk en vergelijk hier maar eens.

woensdag 7 maart 2012

maarts viooltje

Al twee jaar staat deze in mijn tuin, zonder bloem te dragen. Maar vandaag deed hij eindelijk zijn naam, maarts viooltje, eer aan. Blij dat ik ben! De lente lijkt nu echt niet meer te stoppen.

maandag 5 maart 2012

op het eerste zicht: maart

Op 't eerste zicht lijkt er nog altijd niks veranderd. De tuin ziet er net zo drabbig uit als op die eerste dag van januari en februari.
Maar als je echt goed de grond afspeurt, valt er toch al een en ander te zien. Kijkt u even mee?



maandag 20 februari 2012

op inspectie


Het was koud vanochtend, toen Kamiel en ik een rondje door de tuin maakten.
Hij ging op zoek naar een plekje om een hoopje achter te laten, maar kreeg geen beweging in de bevroren grond. Gelukkig maar, want die gravende katten hebben al genoeg schade aangericht.
Ik zocht naar tekenen van een beginnende lente, en vond nog wat sneeuwklokjes en nog een paar krokussen die ongeschonden vanonder de sneeuw kwamen. Niet slecht om zo aan de dag te beginnen.




woensdag 1 februari 2012

plaatje van de maand



Zo zien de tuin en voortuin er vandaag op de eerste dag van de maand uit, bekeken vanuit het deurgat. Het is de bedoeling om ook volgende maand een foto te plaatsen vanuit het zelfde standpunt, en de maand erna, en ga zo maar door.
Annetanne kwam op het idee en ik sprong mee op de kar, de vorige foto van de maand vindt u hier.
Veel is er nog niet veranderd, maar dat komt nog wel, 'k beloof het u. Kom volgende maand nog maar eens een kijkje nemen, en de maand erna en ga zo maar door.

donderdag 26 januari 2012

van de lekstok en het theelichtje

Ik zou zo graag nog eens kunnen uitpakken met een verslag over een grote verandering in de tuin, maar om één of andere reden (baby?) schijn ik er maar niet toe te komen om nog veel te tuinieren.
Dan maar schrijven over de kleine dingen, in de hoop dat die laatste 5 of 6 lezers niet ook afhaken.
Vandaag was dat het opkuisen van de ton met onkruid die al 4 maanden voor mijn deur stond te stinken. En passant plukte ik nog wat zwerfvuil weg uit de voortuin (de lekstok en het theelichtje uit de titel) en veegde ik de stoep. Wat een prestatie, ik mag mezelf wel op de borst slaan nu!
En dan ga ik nu vlug afwassen, voor die baby weer wakker wordt.