donderdag 23 juni 2011

na de droogte


Tijdens de droogte van het voorjaar had het niet veel zin om nog te willen tuinieren. Zaad kwam niet tot kiemen en jonge plantjes in leven houden was onbegonnen werk of leverde een gepeperde waterrekening.
Ik probeerde wel nog wat, maar het resultaat viel nogal tegen. De akeleien tonen bruin blad, de dahlia's staan nog maar 15 cm hoog en de pompoenen willen maar niet aan de groei. De camelia en de oleander schijnen de geest te hebben gegeven.
Alleen de zonnebloemen en de tomaten (buitensoorten die ik uit Beervelde meebracht) floreerden. Toch nog iets dat goed ging.



Gelukkig remde het gebrek aan regen d
e groei van het gras ook wat (helaas niet zonder eerst ros te kleuren) maar kijk, intussen staat het er weer frisgroen bij.
Onkruid wieden kostte ook geen moeite tijdens die eerste weken van het voorjaar, heel af en toe schoffelde ik een beetje en dat was het. Nu het terug regent, schiet dat allemaal de grond weer uit. Ergerlijk is vooral de grassoort die vlak boven de wortel afbreekt als ik hem uit probeer te trekken. Spitten lukt niet meer vlot, mijn buik begint echt in de weg te zitten, en ik wil niet dagelijks staan schoffelen. Hoog tijd om nog eens langs de fietsenwinkel te gaan voor een lading golfkarton. Gewoon over het onkruid leggen en wachten tot dat helemaal verteert. 't ziet er niet uit, maar 't spaart een hoop werk. Uiteraard lukt dit kunstje van luie sjarel het best wanneer het onkruid nog niet te hoog staat.


maandag 6 juni 2011

blosjes


Ik was
altijd al een tuinier van het type liever-lui-dan-moe, en dat is er sinds mijn zwangerschap niet op gebeterd. 'k zou dringend nog eens een dag moeten uittrekken om het onkruid te wieden, de composthoop om te keren en de haag op te binden, maar schuif die klusjes steeds maar voor me uit.
Tot veel meer dan zo nu en dan het gras afmaaien kom ik niet. Dan maar registreren hoe alles groeit.
De appels hebben al een blosje gekregen, ze zijn er wel héél erg vroeg bij dit jaar! Ook de zonnebloemen staan een stuk vlugger in bloei dan de voorgaande jaren.


Waar vorig jaar nog een dunne strook border was, staat nu een jonge haag. Ik gaf alle planten die daar stonden wel een nieuwe plek, toch is het er geen kale boel geworden. Scheuten van zeepkruid en zaad van juffertje in 't groen, kaasjeskruid, oost-Indische kers en goudsbloem staan er losjes door elkaar.
Ik ben bang dat de haag eigenlijk beter zal aanslaan als hij niet met die plantjes zou moeten concurreren om water en voedingsstoffen. Maar 'k hou zo van die kleurtjes, dus neem ik dat risico er graag bij.





tweede bordertussenstand


In de nieuwe borders strooide ik alle zaadzakjes leeg die al jaren in de schuif lagen te verstoffen. Geen idee of daar nog iets van kiemkracht in zit, en daarom heb 'k toch nog wat plantjes bijgekocht.
Er staan nu een paar salvia's, akelei, dahlia's met een haast zwart blad en nog een paar soorten waar 'k de naam niet van weet, zoals de rode bloemetjes. Die laatsten worden druk bezocht door bijen en hommels, tof tof!



Mijn zus heeft de groene vingers van ons mama. Die slaagde er altijd in om de plantenlijkjes van vrienden en buren weer tot leven te brengen. Als kind kregen wij van haar een stukje in tuin waar wij ons ding mochten doen. We hadden er stinkertjes en prikneus staan. Nog altijd ben ik dol op die ouderwetse bloemetjes, net als mijn zus. Ze kwam me onlangs bezoeken, en had haar overschotjes voor me mee. Er staan nu honderden stinkertjes en prikneuzen om de border van meer kleur te voorzien. Merci zus!



Metekind Mirte was er ook bij. Zonder speelgoed zat ze op het gras, zonder zich één minuut te vervelen. Een tuinfreak in de dop?