woensdag 27 april 2011

de parade van de hulptroepen


Lisa, die tijdens mijn verlof de planten en de poes in leven zou houden, had zich ook uitgesloofd met stoffer en vod. Mijn huis leek dubbel zo groot nu alle rommel aan de kant stond en 'k had van de vloeren durven eten. Leuk leuk leuk!
In de tuin was het gras en het onkruid flink opgeschoten, wat te verwachten was, maar de jonge haag stond er frisser bij dan 'k verwacht of gevreesd had. Ook weer Lisa's werk.
De doos met daslook en ongevlekt longkruid die 'k mee had uit mijn pa's tuin, had onze reis in een bloedhete auto goed overleefd. De stapel ongelezen tijdschriften en kranten liet ik voor een keertje liggen om meteen in de tuin te gaan werken.
Gras afrijden, haag trimmen, onkruid wieden en planten. Onder een stralend zonnetje. Na een uurtje kwam ook Lisa erbij, voor een babbeltje, maar al snel zat die het onkruid in het gazon uit te steken. Niet veel later arriveerden ook mijn lief met zijn vader, nog in werkkledij na een dagje doe-het-zelven in het schooltje waar wij op termijn onze stek zullen hebben.
Waren het Antwerpenaren, zoals ikzelf, ze ploften zich neer met een frisse pint... maar 't zijn er uit West-Vlaanderen, da's een soort dat nooit kan luilakken, en dus kroop de ene in de dakgoot en begon de andere de graskantjes af te knippen.
Er zijn zo van die dagen waarop alles je meezit.

dinsdag 26 april 2011

zeldzaam!


Het was hier stil, de afgelopen weken. Dat kwam omdat ik er even tussenuit geknepen was voor een bezoek aan mijn pa in Polen. Waar april nog echt april is en ge de ene week in de sneeuw zit en de volgende week in bikini.
'k had het gezelschap van een paar beste vrienden: Koen, Sofie, Stijn, Sebastiaan en Joris en even later ook van mijn lief, zijn ouders en een tante en een nonkel. Goed gezelschap!
Joris, die een wandelende planten-encyclopedie is, wees ons om de vijf stappen op een uiterst zeldzaam plantje. Dat werd al snel lachwekkend, want probeer maar eens onder de indruk te zijn van bosviooltjes, sleutelbloem, bosanemonen, orchideeën, ongevlekt longkruid, holwortel en daslook en nog een pak dingen waar 'k de naam alweer van vergeten ben, als je 't met honderden bijeen ziet staan. Zeker als die dingen gewoon in je eigen tuin groeien, zoals die daslook.
Herkent u hem, zo links en rechts van ons tuintrapje? Of tussen het trapje, zo u wilt. Dat trapje leidt recht naar een natuurreservaat van ongeveer 11 hectaren. Heerlijk om zoiets als buur te hebben! Zeker omdat we nu ook begonnen zijn met het houden van een aantal bijenvolken. Die beestjes gaan vast een honing produceren van het zuiverste soort.



Daslook, van ver en van dichtbij. In de eigen tuin.

Nog meer daslook in het natuurreservaat. Met hier en daar ook een toefje salomonszegel. Het eerste is eetbaar (overheerlijk als soep) van het tweede blijf je beter af. Oppassen geblazen, het blad van beiden lijkt sterk op elkaar.


Eén of andere orchidee? Wie de naam kent, maakt mij blij! Dat groeit in het natuurreservaat, maar ook doodleuk op een traktorspoor. Zeldzaam? Ge zoudt het niet geloven!


woensdag 6 april 2011

zo ongeveer een jaar later



Eén van die dingen waar een beginnende tuinier vaak geen idee van heeft, is hoe alles wat hij plant er over een aantal jaar gaat uitzien. 't is nochtans van belang om rekening te houden met de uiteindelijke grootte, dat leerde ik door scha en schande toen ik een kamerplant-grote-eucalyptus in mijn voortuin zette... in geen tijd werd dat een boom van een meter of zes, en er kwam een kettingzaag aan te pas om hem weer weg te krijgen. Met de stronk zal 'k nog jaren opgescheept blijven.
In tuinboeken worden planten meestal wel beschreven met hun uiteindelijke hoogte erbij, maar toch schiet dat nog tekort. Hoe vormt de plant zich in de tijd tussen zaailing en gezegende leeftijd? Blijft dat jonge blommetje nog fris als oude (zaad)doos?
Hoe lang moet je wachten tot de haag dicht genoeg is om er helemaal achter weggestopt te zitten? Ziehier het antwoord op die laatste vraag: het duurt toch even. Op de bovenste foto is de haag te zien bij aanplant (mei 2010) en de onderste geeft aan hoe het er vandaag uitziet. Maar dat dit ooit een ondoordringbare groene muur wordt, staat vast. Geduld, ik zei het al eerder, een tuinier kan er nooit genoeg van hebben...

maandag 4 april 2011

tulipa sylvestris


De bostulpen staan er, ruim een maand vroeger dan wat de verpakking aangaf en ze zijn ook een flink pak hoger geworden. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Ze zijn wat te hoog naar mijn zin en misschien ook een tikje te geel. Mooi zou ik ze niet direct durven noemen.
Misschien staan ze gewoon niet op de goede plek. Of moet ik er nog het één of ander naast zetten. Of er nog wat meer van planten. Want dat is me deze lente wel al duidelijk geworden. Van bollen kan je er nooit genoeg hebben. More is more.
Ze waren nochtans niet heel duur. Bij Peter Nijssen kocht ik er 10 voor 3,50 euro, maar ik redeneerde dat één pak wel zou volstaan omdat de tulipa sylvestris zichzelf erg vlot vermeerdert. Een stinsenplant met onkruidallures, zo las ik zelfs ergens.
Ach, ze zitten nu toch waar ze zitten, komt tijd komt raad. En binnenkort ga ik nog eens op reis, dus zo lang hoef ik er niet meer op te kijken.