woensdag 30 maart 2011

GGTV International Sunflower Guerilla Gardening Day Video Tutorial



Hier is de guerilla-gardener weer! Deze keer met de vraag om op 1 mei zonnebloemen te planten op een verwaarloosd stukje openbaar groen in je buurt. Ik doe zeker mee, zo raak ik eindelijk verlost van de massa zonnebloemzaadjes die 'k nog heb liggen.

maandag 28 maart 2011

with a little help...


Zaterdag was ik vastbesloten de rest van de haagbeuken in de grond te krijgen. 'k was al vroeg op, wat geen zeldzaamheid is sinds ik zwanger ben en het nachtleven vaarwel zei... 'k voelde me best lekker, wat ook steeds vaker voorvalt nu 'k die eerste drie maanden achter de rug heb, en 'k had er zin in.
Op de plaats waar de haag moest verschijnen, stond wel nog een pak onkruid en een stuk of wat vaste planten. Daar stortte ik me op met de bedoeling het in een wip te doen verdwijnen of een nieuwe plaats te geven. Viel dat even tegen! Aan het eind van de middag zat ik nog te koteren en te krabben.
Gelukkig verscheen mijn lief net wanneer ik er de brui aan wilde geven. En nog voor ik mijn fototoestel kon gaan halen, groef hij het plantgat voor de haag. Zei ik het niet al een keer eerder? Tuinieren is geen vrouwenwerk. Daarna was het een makkie om de boompjes te planten. Het gieten ging zelfs nog vlotter, want ook dat werkje werd me uit handen genomen.
Mij restte nu alleen nog een stukje van de haag te knippen. Daar gaat ze mooi van vertakken en dat is de bedoeling. Over een paar jaar ligt mijn tuin helemaal uit het zicht. Een zalig vooruitzicht!


vrijdag 25 maart 2011

goed koopje


Een nieuwe tuin kost wat, zelfs als het er eentje is in postzegelformaat, zoals het mijne. Geld dat ik niet in één keer kan neertellen. Daarom pak ik het in fases aan en stel ik prioriteiten. De basis moet goed zitten, dus gaat er in eerste instantie veel geld naar het verbeteren van de grond (hopla, hier volgt weer wat reclame voor de potgrond van ecostyle...) en de nodige gereedschappen.
In mondjesmaat verschijnen de planten. 'k koop er altijd minder en kleinere dan 'k ze uiteindelijk wil hebben, wat treurig is in het begin, maar na enkele seizoenen komt dat wel in orde. Want planten groeien en een heleboel laten zich gemakkelijk vermeerderen.
Eén van de gemakkelijkste plantjes om te vermeerderen is de montia siberica of sierpostelein. In de herfst kocht ik er eentje in 't arboretum van Kalmthout voor de ronde som van 1 euro. Meteen maakte ik er vier kleine plantjes van. Een winter later zijn die weer rijp om weer gedeeld te worden, dat gaat snel!
Met zijn enorme groeikracht en omdat hij wintervast is, vormt de montia siberica een prima bodembedekker. 't mag al eens iets anders zijn dan pachysandra, niet?

dinsdag 22 maart 2011

privacy!

't heeft lang geduurd voor ik mijn haag begon te planten, daar zijn verzachtende omstandigheden voor, en het planten zelf ging ook niet van één-twee-drie-huppakee, alweer door omstandigheden.
Nu ben 'k zwanger, wat de boel ook wel zal vertragen, maar van stoppen is geen sprake. 'k wil eindelijk tegen de blikken van mijn buren afgeschermd zitten.
Zaterdag speelde mijn lief chauffeur en kocht ik alles om de haag te kunnen planten. Bij Hubo vond ik eindelijk een spade van Polet, drie keer duurder dan hun ander merk, maar wat een kwaliteit! Het neusje van de zalm. Bij Van Eeckhout in Oostakker hadden ze al de rest: 50 jonge haagbeukjes, potgrond van ecostyle, een ph-tester en kalk.
Zondag werd ik voor het eerst in weken zonder braken wakker en sprong ik zonder dralen in mijn broek met elastische tailleband. De haag moest en zou de grond in gaan.
Maar natuurlijk niet voor ik de composthoop gekeerd had, onkruid wiedde, de eerder geplante haag snoeide en verhakselde, een stuk of honderd sneeuwklokjes die mijn zus meebracht uit Polen plantte, de sedums allemaal deelde en verplaatste, een nieuwe plek zocht voor de camelia en japanse kwee en het gevlekt longkruid bij elkaar zette...
Aan 't eind van de dag voelde ik mijn rug niet meer en stond die haag er nog maar half. En toch kon ik niet gelukkiger zijn, de rest werk ik morgen wel af, als mijn spieren dan al weer mee willen...

dinsdag 15 maart 2011

kleurloos

Achterin de tuin plantte ik de afgelopen herfst een aantal bodembedekkers en wat bessenstruiken. Ertussen ook wat sneeuwklokjes en narcissen. 'k hoopte in de lente verrast te worden met een mooi dichtgegroeid plekje groen, maar dat slaat flink tegen. Er is meer aarde dan planten te zien.
Was de winter te streng, moet ik nog wat geduld oefenen of was ik te zuinig bij het aankopen? Ik heb er het raden naar. Ik laat de lente nog even zijn werk doen, eerst zien of de planten door het warmere weer een groeispurt krijgen, en dan bekijk ik het wel weer.
Een andere verrassing is de kleur van het gevlekte longkruid die ik achterin plantte. De eerste bloemetjes zijn net verschenen, en ze zijn allemaal wit. Dat is een kleur die je maar weinig vindt in mijn tuin. 'k heb een gruwelijke hekel aan die stereotiepe door een tuinarchitect aangelegde tuinen met grassen, witte hortensia's en buxuspartijen, vandaar. Maar nu het er staat vind ik het wel zo aardig. Laat het zich maar lekker uitzaaien.

vrijdag 11 maart 2011

ruiltje

Prachtig weer vandaag,'k wil de tuin in maar dat mag niet, want Sofie komt morgen logeren en het huis moet dringend uitgemest worden. Zucht.
Toch nog vlug een rondje door den hof gemaakt met de camera in aanslag. Het gevlekt longkruid staat al in bloei, de eerste narcissen steken hun kopje boven de grond en de knoppen in de sering staan op barsten. De lente is nu echt gearriveerd.


In de brievenbus ook al weer een leuke vondst. Huismettuin zond me dit pakje vingerhoedskruid, dankuwel!

maandag 7 maart 2011

timing is alles


Hoe kaal de tuin er bij ligt, valt pas echt goed op wanneer je hem van een afstand bekijkt. Er moet nog flink wat bij geplant worden en wat er al staat, kan dringend een groeispurt gebruiken. Een handje mest hier en daar zou wel kunnen helpen, maar om de juiste dosis op het juiste moment bij de juiste plant te krijgen, moet je een halve chemicus zijn. Niets voor mij dus...
Bij pogingen uit het verleden om bij te mesten, kreeg 'k wel snel grote planten, maar deze hadden opmerkelijk meer last van ongedierte en legden sneller het loodje in periodes van droogte of vorst. Nu moeten de planten het zonder doen en probeer ik gewoon wat meer geduld op te brengen.
Meteen volwassen planten aankopen en dat in grote hoeveelheden, is wegens geldgebrek nog steeds geen optie. 'k probeer me wat te troosten met de gedachte dat het toch een wonder is om de tuin jaar na jaar te zien veranderen, maar de waarheid is dat mijn tenen soms krullen van jaloezie wanneer ik tuinen zie met volgroeide bomen, struiken
en hagen.


Vlak boven de grond valt er gelukkig al veel meer te bekijken. De madelieven zien er zo lieflijk uit dat ik besluit om de grasmaaier nog even in de schuur te laten. Wat verder hebben de crocussen zich naar de zon opgericht. Perfecte timing is dat, zo op de eerste dag van de crocusvakantie. 'k ben benieuwd of de paasbloemen (narcissen) zich ook zo strak aan de planning zullen houden.

zondag 6 maart 2011

miserieboompje


Het peperboompje (daphne mezereum) wordt ook wel eens miserieboompje genoemd. Het zou legendarisch moeilijk te houden zijn en het leeft niet al te lang. Dat laatste is een feit, het is een kortlevende plant, zelfs als je hem geeft waar hij van houdt: beschutting door een haag, koele voeten en een beetje kalk. Maar moeilijk? In de meeste tuinen is wel een beschut plekje te vinden en kalk is ook makkelijk te vinden (verkruimel eens wat eierschelpen aan de voet van je plant)
Voor koele en vochtige wortels zorg je door de planten in de eerste paar weken na de aanplant goed te begieten, daarna een kraag van onbedrukt ribkarton op de grond te leggen en daarover een laagje van cacaodoppen of dergelijke te strooien. De truk met het ribkarton is echt het proberen waard bij alle vaste planten en heesters. 't spaart een heel geloop met emmertjes water!
Voila, nu ik met die vooroordelen heb afgerekend, is het moment aangebroken om de loftrompet te doen schallen. Want het peperboompje kan een goede PR wel gebruiken. In het wild is dit inheemse struikje haast verdwenen.
Rond deze tijd is het op zijn mooist, met delicate paars-roze bloemetjes die een bedwelmend parfum verspreiden. Geef het een plek in de voortuin, omdat je daar zeker elke dag een paar keer langskomt en zo van het parfum en zijn schoonheid kunt genieten. Dat voorbijgangers er ook wat aan hebben is mooi meegenomen, misschien raken ze dan zo in de ban van het plantje, dat ze er ook eentje in hun tuin willen...
Weinig tuincentra hebben ze in de aanbieding, maar op de wekelijkse bloemenmarkt op de Gentse Kouter staan er altijd wel een paar rond deze tijd van 't jaar.