woensdag 27 oktober 2010

pronkstuk met groendak


Ik vergat het mooiste element uit mijn voortuin in beeld te brengen, tsss!

dinsdag 26 oktober 2010

voortuinverdriet bis





Een oefenterrein voor al-qaeda terroristen, zo omschreef een vriend mijn voortuin. Een beetje pijnlijk vond ik dat en ook behoorlijk beschamend, want is tuinieren niet mijn ding? En hoort de voortuin dan geen uithangbord te zijn?
De poging die ik deze zomer ondernam om het geheel wat op te fleuren, werd geen succes, helaas.
Om niet langer met rode kaken te moeten staan, heb ik schop en spitvork nog eens ter hand genomen, zo tussen de regenbuien door. En hoewel het daar eigenlijk al een beetje laat voor is, heb ik de taxushaag meteen strak geschoren. En toen haalde ik een borstel boven en zette ik de tegels in een sopje. En kijk, het wonder geschiedde, Rosa stak haar hoofd uit de deur en zij sprak enkel lovende woorden.
Today was a good day.







zondag 24 oktober 2010

woensdag 20 oktober 2010

dinsdag 19 oktober 2010

dinsdag 12 oktober 2010

merde


Kent er iemand een goed middel om de katten af te schrikken? De stank is soms niet te houden...

maandag 11 oktober 2010

mannekes en vrouwkes ofte het verhaal achter de ginkgo biloba


De ginkgo biloba is een prachtige boom, eentje die mij steeds meevoert naar de tijd toen mijn moeder net gestorven was, en mijn vader de gewoonte aannam om ons elke schoolvakantie op reis te nemen. Wij bedachten pas op weg naar de autostrade waar we heen zouden gaan, of soms zelfs pas later.
Ooit probeerden we naar Nice te gaan, maar eindigden we in Barcelona. De eerste keer dat wij zomaar ergens heen reden, trokken we naar Oost-Duitsland, want de muur was net gevallen en we wilden wel eens zien hoe het er daar achter dat ijzeren gordijn uit zag. 't werd een memorabele trip, en 'k vind het nog altijd zonde dat mijn broer, die toen net aan 't puberen was, liever alleen thuis bleef.
't was in Weimar dat de ginkgo me voor het eerst opviel. Op elk denkbaar voorwerp en in de weinige toeristenwinkeltjes doken afbeeldingen van het blad op. Wist ik toen veel dat Goethe, die in Weimar geboren werd, de ginkgo in een gedicht vereeuwigde.
Jaren later werd ik pas echt verliefd op de boom. In de tuin van mijn school (st-Lucas Gent: nu wel in restauratie, maar hopelijk binnenkort weer in alle pracht te bezoeken) stond er een prachtexemplaar van, 'k koos altijd voor een plek aan het raam om er ten volle van te genieten.
Hoezeer de ginkgo me ook beviel, in mijn eigen tuin wou ik toch vooral fruitbomen planten. Het nuttige aan het schone koppelen, noemen ze dat.
Mijn keuze viel daarbij op de kweepeer, omdat die meestal zelfbestuivend is, waardoor één exemplaar volstaat om vruchten te krijgen. Wel handig, want veel plaats is er niet in mijn tuin.
Met veel goede moed begon ik aan een zoektocht naar de perfecte kweepeer, maar bij elk bezoek aan tuincentrum, kweker of plantenbeurs zonk ze me een beetje verder in de schoenen.
Toen op Beervelde duidelijk werd dat ik ook daar geen mooie kweepeer zou vinden, kwam ik weer bij oude liefde ginkgo uit.
Een beetje impulsief, zo gaat dat wel vaker bij mij, maar tuinfreak Joris was erbij en hij steunde mijn keuze. 'k ga er dus geen spijt van krijgen.
Dankzij Katelijne van de blauwe berg (check die site, schoon dingen dat zij maakt!!) weet ik nu dat de vrouwtjes van de ginkgo een fijner parfum verspreiden en daardoor ook meer begeerd worden. Enfin, er valt over te discussiëren, meer details zijn te vinden op deze pagina.
De ginkgo is wel een uiterst trage groeier, het meeste plezier zal hij bieden aan degenen die na mij komen. Maar ach, bomen plant je nu eenmaal niet voor jezelf, maar voor de volgende generatie.


zondag 10 oktober 2010

sunny Beervelde

Drummen om een parkeerplaats te vinden, lange rijen aan de kassa, hamburgerkramen op weg naar het domein en topnamen op de affiche... Beervelde is het Werchter van de tuinbeurzen.
Ik trok er heen in het gezelschap van een filmmaker/DJ, een grafisch vormgever/schilder, een kinderboekenauteur/illustrator en een illustrator/plantenfreak. Wat wel zo handig was, want bij het zien van al die kwekers met hun gigantisch assortiment, kreeg ik instant keuzestress.
Als ik te lang bleef twijfelen, hakten zij voor mij de knoop door. Zo staakte ik mijn zoektocht naar de perfecte kweepeer. In de plaats komt nu een ginkgo, die wel niet inheems is, maar oooh zo mooi.
Bij bollenkweker Peter Nijssen was de stress van andere aard. 'k had zijn catalogus al een keer of 10 doorbladerd, alles aangestreept wat me beviel, en nu was 't cijferen en puzzelen om toch maar niet over mijn budget te gaan. De duc van tol tulpen (7,95 euro voor drie bolletjes) heb ik met veel spijt terug in het rek gezet. Maar zo lukte het me nog net om de moschatahybryderoos Felicia van Louis Lens aan te schaffen. Een bloem met een prachtig zachtroze tint en een verrukkelijk parfum. Eind goed al goed.

vrijdag 8 oktober 2010

't is nooit te laat voor tomaat


Tromgeroffel en trompetgeschal! Ik heb toch één tomaatje geoogst, waw...

donderdag 7 oktober 2010

woekeren met ruimte


Een tuin is pas aangekleed als er een boom in staat. Dat geldt voor elke tuin, hoe klein ook. En onder die boom kan je dan struiken planten, en nog een verdiep lager plant je bodembedekkers en bloembollen die in 't voorjaar of de late herfst bloeien (want dan draagt die boom geen blaren meer en krijgen de bollen voldoende licht)
Simpel, niet?

Toch even opletten voor je er aan begint.
Want kleine boompjes worden groot, kleine struikjes ook trouwens... Dat leerde ik door scha en schande, in drie zomers groeide dat schattige kamerplantje (eucalyptus) uit tot een ferme boom van 7 meter, en de plaats die ik voor de hibiscus en camelia voorzag is ook al veel te krap bemeten en ga zo maar door. En dan begint de miserie van omzagen, wortels verwijderen en een bestemming te vinden voor het hout en de takken (gelukkig heb ik een open haard)
Bovendien moeten de struiken en bodembe
dekkers die onder de boom komen wel een beetje schaduw kunnen verdragen. Ze mogen ook niet te veel dorst hebben, die andere planten willen ook nog wat kunnen drinken. Slokoppen als de hortensia worden maar beter geweerd. Net als moerasplanten, tenzij je een moeras in je tuin hebt liggen, dat spreekt voor zich.
En verder hebben de meeste bodembedekkers de neiging om flink te gaan woekeren. Dat is eigenlijk een voordeel, want zo gaan ze de concurrentie aan met het onkruid, wat het wieden haast overbodig maakt, maar sommige soorten worden een plaag op zichzelf. Ik denk aan klimop, munt en citroenmelisse.

Dus voor je aan het planten gaat, toch best even neerzitten en een goed plan opstellen. je kan het ook door een tuinarchitect laten doen, maar 'k vind al die tuinen zo op elkaar lijken, met steeds dezelfde saaie beplanting van grassen, buxus en dakplatanen of bolcatalpas en hier en daar een witte hortensia. Tuinarchitecten houden maar zelden echt van planten, heb ik de indruk.
Ik heb wel al prachtige ontwerpen gezien van Guy Vervoort. Heel gekend als kweker van vaste planten en een echte autoriteit op gebied van pioenen. Bij die man ben je als plantenfreak aan het goede adres.
Mijn eigen tuinontwerp ligt nog lang niet definitief vast en zal ik ook maar in fasen uittekenen en uitvoeren. Want er is altijd wel iets dat anders uitvalt dan verwacht, 'k heb nog véél te leren, en mijn budget is toch niet groot genoeg om alles in één keer aan te leggen. Maar de grote lijnen zijn uitgezet, en k weet steeds beter wat wel en wat niet. De keuze voor de hagen en de bomen is wel al helemaal uitgekiend en het meeste is zelfs al aangeplant. Daarover later meer, met bijhorende prentjes, maar nu ga ik u laten. Niks zo vervelend als de blogger die maar blijft gaan...


dinsdag 5 oktober 2010

snakken naar privacy

Ik mag mijn hoofd niet buiten steken of daar is Rosa, de hoogbejaarde buurvrouw. Steeds met dezelfde verzuchting: "kind, daar hebt ge nog werk aan, kind toch, zo een onkruid... en daar bij dien gebuur groeit dat ook allemaal over en dan valt dat op de wegel, en dat mag niet hé, dat weet ik van mijn nichtje die bij de politie werkt... kind toch, ge hebt hier nog werk..."
Eerst wou ik ze nog sparen, Rosa, en de aanplant van een haag aan haar kant nog een tijd uitstellen, maar ik trek dat eeuwige zeuren niet langer.
Geheel volgens de wettelijke bepalingen zal ik tussen onze tuinen een piepjong haagje planten ('k wil Rosa nu ook geen hartaanval bezorgen) om over een paar jaar toch iets aan privacy te kennen.
Vandaag ben ik gestart met de voorbereidende werken en heel binnenkort hoop ik vriend Frank nog eens te kunnen overhalen tot een lift naar het tuincentrum. Ze hebben daar een meisje werken met een hele mooie kont, iets waar Frank niet geheel ongevoelig voor is, dus dat komt vast in orde.
Om de haag te kunnen zetten, moeten alle vaste planten tijdelijk verhuisd worden, een hele klus, maar 'k heb meteen van de gelegenheid geprofiteerd en ze vermeerderd door scheuren. Vanaf volgend jaar geef ik met gulle hand sedums en wilde vrouwenmantel (alchemilla) weg.
Ik heb ook zaad van nigella, kaasjeskruid en goudsbloem geoogst. Wie daar graag wat van zou hebben, stuurt een mailtje met zijn naam en adres naar: hilda_vh@yahoo.com





Binnenkort verschijnt hier nog een haag



Het begin van een nieuwe carrière als sedumkweker?

maandag 4 oktober 2010

plantendagen kalmthout



Zondag waren wij in Kalmthout voor de 25ste plantendagen.
'k had de helft van mijn voorziene budget de nacht voordien al opgedronken, maar dat was niet zo erg, w
ant er stonden toch niet veel planten die ik absoluut moest hebben. Er waren veel zeldzaamheden voor de liefhebbers, en ook veel kruiden, maar nauwelijks wilde planten.
Bij Josephine Dekker kocht ik wel een stuk of wat wilde narcissen en elders tikte ik een lading kievitsbloem en sneeuwklokjes op de kop.
Bij silene kocht ik zaad van de scabiosa atropurpurea, en ik moet daar zodanig gecharmeerd van zijn, want ik kocht het ook nog als plantje bij Koen Van Poecke.
En dan nog wat dingetjes links en rechts,
want zelfs als 't aanbod een beetje tegenslaat, ligt de verleiding om de hoek.
Maar toch was dit weer een uiterst geslaagde trip. Het arboretum is nu op zijn mooist, de borders zijn nog lang niet uitgebloeid en de bomen krijgen hun hersfttinten al.
En de mensen zijn er vriendelijk, tot twee keer toe verloor ik mijn trui, en tot twee keer toe werd die afgegeven bij de plantenparking (geniaal idee trouwens, zo'n plantenparking)
Op een paar meter van 't arboretum heb je de Kalmthoutse heide, waar je goed kan wandelen en echte dagjesmensen kunnen in het vlakbij gelegen Essen ook een bezoekje brengen aan de molen met bijhorende bakkerijmuseum. Doen!



Dertigers represent!

♥ Dahlia's ♥
La grande dame des narcisses: Josèphine dekker

Joris met de asters voor zijn moeke

Sneeuwklokjes horen er gewoon bij

Fashionista bij de kruiden ( toch wel dé tuinrage van 2010)

Tuinfreaks nemen soms ook een pauze