zondag 29 augustus 2010

blogmeeting bis

Met de blogmeeting in het achterhoofd, plande ik zaterdag enkel iets te eten, dan vlug wat te drinken en nog heel even naar Peterke zijn optreden kijken. Maar zoals dat dan gaat, liep het wel even anders... 't was plezant, een nacht met een gouden randje.
Zondag nam ik uit Antwerpen de trein van 10 uur, denkende dat ik daarmee wel voldoende tijd had om in Gent nog even van outfit te wisselen en de bus naar Wachtebeke te halen. Helaas is het openbaar vervoer nog niet mijn vriend...

Ik ben er wel geraakt hoor, een beetje later, maar toch. Flink in de war (zoveel ingangen!) en nergens iemand met courgette in het knoopsgat.
Een koffie en een halfuur later heb 'k het nog eens geprobeerd, 't was dan al drie uur, maar wellicht toch op de verkeerde ingang gegokt, want 't volkje dat ik aanklampte met de vraag of zij ook voor de blogmeeting kwamen, keek maar vreemd uit de ogen.

Ik hoef zelf geen geit of oussantschaap als huisdier, maar omdat ik er dan toch was heb 'k het terrein toch even afgestapt.
't deed me deugd om tussen de vele hobbyisten ook een paar echte boertjes te spotten, je kent het soort, de jas van een 30 jaar oud kostuum combineren zij met een broek van een ander pak dat al even oud en sleets is, lappen op de knieën en dan een pet die hun vader nog droeg erbij en koppen als door Bruegel ge
schilderd.
De Antwerpse baardkrieltjes en Brugse vechters leken me nog wel leuke kippetjes, maar van de hondenmensen en hun spreuken
: "als de hond er achter komt hoe de mens echt is, is de mens zijn beste vriend kwijt" moest ik een beetje griezelen.
Toen begon het weer te hozen en hield ik het voor bekeken. Uiteraard reed de bus naar huis weer niet volgens dienstregeling en liet de tram ook weer op zich wachten. Volgende keer beter!




zaterdag 28 augustus 2010

blogmeeting

Morgen hoop ik present te geven op de blogmeeting in domein Puyenbroeck. Maar vanavond staan er een etentje met Goedele, drankjes met Goedele en Maja en dansen met Goedele, Maja, Joris en Stijn op het programma. In Antwerpen, wat een roteind van Oost-Vlaanderen ligt wanneer je het met de tram, trein en bus wilt bereiken.
Als ik het haal, ben ik te herkennen aan de donkere kringen en wallen onder mijn ogen, en anders hoop ik de collega bloggers en hun kroost later nog eens te kunnen ontmoeten.
Fijn weekend!

vrijdag 27 augustus 2010

planten delen of scheuren


Om een mooie border te bekomen, wordt aangeraden om planten in groepjes van een oneven aantal bijeen te zetten. Planten met grote bloem kunnen in kleine groepen, van planten met fijne onopvallende bloemen gebruik je een wat groter aantal, maar nooit meer dan 10.
Hier en daar een bepaalde plant laten t
erugkeren zou voor meer harmonie zorgen.
Een goed advies, maar ik mankeer de discipline om het te volgen. Bij de kweker of op het marktje laat ik me verleiden door het aanbod. En met mijn beperkt budget koop ik dan ééntje van dit en ééntje van dat, vastbesloten om ze later te vermeerderen, wat er zelden van komt natuurlijk...
Best wel jammer, want vooral vaste planten knappen er van op als ze af en toe gedeeld worden, en 't is ook zoveel goedkoper. Bovendien is 't een klusje waar echt niet veel bij komt kijken. Je graaft de plant uit in september (de plantendelen zijn dan nog bovengronds zichtbaar en het is dan nog voldoende warm waardoor de plant nog nieuwe wortels zal ontwikkelen) en met een riek of scherpe spade steek je ze door.
Om geen enkel misverstand te laten bestaan over hoe makkelijk het gaat, heb ik er een stap voor stap foto-reeksje van gemaakt. Uiteraard hoeft u de plant niet te verslepen naar uw terras, ik deed dit enkel om duidelijke foto's te krijgen.








meloen update


Weer een les geleerd: planten als tomaten of meloen kunnen bij ons alleen in de serre. Ik heb het, tegen beter weten in, toch in open lucht geprobeerd en oogstte alleen teleurstelling.
De tomaten bleven groen en de meloen leek van uiterlijk wel ok, maar binnenin trof ik een waterachtig oranje kleurtje dat niet veel goeds voorspelde. Het hapje dat ik probeerde, smaakte erg flauw en kraakte onaangenaam onder de tanden. Het meest deed de smaak en de geur van de vrucht nog denken aan komkommer, wat niet zo best is voor een meloen.
Volgend jaar wil ik echt een serre.

woensdag 25 augustus 2010

twee voor de prijs van één




Deze hibiscus heb ik al een aantal jaren in de voortuin. 't is een plant met een sentimentele waarde, mijn eerste lief had er zo eentje in de voortuin, en regelmatig plukte hij er een takje van om in mijn haar te steken.
'k heb er een slechte plek voor gekozen, voorzag veel te weinig plaats, maar voorlopig denk ik er niet aan om hem weg te doen.
Sinds kort is er iets vreemd aan de hand met de hibiscus. De ene helft draagt andere bloemen dan de andere helft.
Een plant met een gespleten persoonlijkheid. Dat laatste is letterlijk te nemen, een blik onder de bladeren leerde me dat er zich op de stam een zijtak met eigen karakter vormde. Heel in lijn met wat er zich tussen mij en de eerste grote liefde afspeelde. Onze wegen scheidden wel, maar we bleven in alle vriendschap met elkaar verbonden. Zo kan het dus ook!

dinsdag 24 augustus 2010

tulpenkoorts


Het lukt mijn vriend Joris om één of andere maffe reden niet om commentaar achter te laten op deze blog, dus doet hij dat maar op mijn facebookpagina. De nuttigste opmerkingen kopieer en plak ik hier al eens, zo heeft u er ook nog iets aan. Want Joris weet wel één en ander over tuinieren. Wat een melomaan heeft met muziek, dat heeft Joris met wilde, inheemse en botanische planten. In zijn reactie op mijn laatste blogpost (over de tulpen) heeft hij zich dan ook helemaal laten gaan.
Pure proza die ik met u wil delen.
De foto geeft de renaissancetuin van Rubens weer, die is in Antwerpen te bezoeken en zwaar de moeite.

Hilda ik las op je blog dat je je grond vol met botanische bloembollen wil steken.
Toevallig ben ik net als Audrey Hepburn helemaal weg van bollen, misschien wel mijn favorietste bloemen omdat ze echt in de lente u ZOOOOOO HAPPY maken!
Ik heb dan ook mijn bestelling al gemaakt, kon het niet laten. Ik kan u als jarenlange ervaren zoeker naar de perfecte bollen veel soorten aanbevelen en bij ZONDER OVERDRIJVEN!!! 1 van de beste bollenhandelaars van Europa! PETER NIJSSEN!!
Je kan heel goed bestellen via internet en alles komt piekfijn en heel mooi verpakt toe!
Hij is niet heel goedkoop maar prijs-kwaliteit is heel heel goed!

Hij verkoopt de oudste tulpen die je nog kan krijgen in de wereld. Die bestel ik ook: Tulipa Duc Van TOl 'Red and Yellow' is de oudste ter wereld die nog bestaat. Vroeger kon je daar een woning langs de Amsterdamse grachten mee kopen tijdens de tulpenmanie van de 16e eeuw. Deze tulp staat nu terug in de gerestaureerde Tulpentuin van het Rubenshuis. Rubens was toen zeer rijk, rijker dan in Nederland. Hij kon zich veroorloven om deze tulp echt in groot aantal aan te planten. In Amsterdam werkten ze met spiegeltjes om met minder hetzelfde effect te krijgen! De eerste tulpen stammen dan ook niet uit Amsterdam maar uit het Antwerpen van Rubens zijn tijd! Een andere tulp waar veel hysterie rond was is de Tulipa 'LAC VAN RIJN'. Daar hebben ze er veel van vernietigd toen omdat er een soort maffia was rond ontstaan! Die moest ik dus ook zeker in de tuin. Duc van Tol 'Rose' is heel klein maar met prachtige punten en ze is eerst wit gelig en dan wordt ze prachtig zachtroze! Echt net als in sprookjes!!! Het spijtige van tulpen echter is dat de meeste opgerooid moeten worden en na een tijd slechter bloeien, het is dan ook onverantwoord dat er jaarlijks duizenden tulpen worden weggesmeten en opnieuw gekocht. Omdat tulpen en narcissenkweek de meest vervuilende stoffen in de natuur brengen ter wereld samen met fotografie en de meest vuile fabrieken. Maar je moet het niet laten, het is zo prachtig, maar beperk je aantal en probeer ze zo goed mogelijk over te houden zodat je er niet telkens nieuwe moet kopen! daarom zijn botanische en wilde soorten beter voor het milieu en voor uw gemak omdat ze gewoon moeten geplant worden, kunnen blijven zitten en allleen meer worden. De allermooiste tulp (door velen gevonden) is de wilde bostulp! Stijn is daar raar genoeg ook gek van, hij vind het de mooiste bloem en zeker zit hij er niet ver naast. Zelden is een tulp al zo mooi als ze nog groen zit, dan in knop is ze onweerstaanbaar elegant, gebogen met fijne punten die krullen en heel veel beloven. Om dan bij zonnig weer als een prachtige vrolijke ster open te gaan. S' avonds sluit ze zich en ziet er weer erg mysterieus uit en je ziet zo dat ze echt uit het Oosten komt uit een sprookje van 1001 nachten! Haar botanische naam is Tulipa Sylvatica, ze is nu als inheems te beschouwen want ze is al eeuwen ingeburgerd bij kasteelparken. Perfect voor bij uw pa. Net zoals sneeuwklokjes dus, ze vermeerdert zich goed en ondanks haar naam staat ze liever wat zonnig, bijvoorbeeld tegen een zonnige haagkant. Ze eist wel een vruchbare lemige bodem, ze doet het niet op zand. Verder moet je gewoon wilde krokussen zetten, die zijn echt zo dankbaar en vrolijk en elegant en bloeien zelfs door als het vriest of sneeuwt. Ik zal je de beste aanraden: 2 wilde krokussen die al sneeuwklokjes bij ons lang ingeburgerd zijn en paarse lila witte velden vormen bij kastelen en boerentuinen en oude notariswoningen. Het zijn de gekende stinzenplanten (waartoe vogelmelk en daslook en lenteklokje en longkruid ook horen!) Crocus Tommasianus ( BOERENKROKUS of soms zeer begrijpelijk Elfenkrokus genoemd) verwildert het best en ziet er nochtans heel frèle uit! de tinten zijn allemaal anders waardoor je al snel een heel betoverende kleurplek krijgt! Zilverlila! ze verwilderen heel goed in gazon zelfs! Crocus Vernus Subsp. Vernus (Bonte krokus) de enige echte stamvader van de bekende Hollandse grote reuzenkrokussen waarmee ze in de winkels naar uw kop smijten en in het voorjaar duizenden potjes in bloempotten verkopen. Deze originele soort is echter maar op 1 adres nog te verkrijgen en is veel verfijnder en subtieler. Ook heel belangrijk voor de eerste bijen, die worden letterlijk gered door het rijkelijke en heel waardevolle stuifmeel! Hoe langer ze staan, hoe meer je er krijgt zonder naar om te kijken! Het ene jaar kunnen ze met heel weinig zijn, het andere opeens met veel. De grond moet wel doorlatend zijn. Soms groeit ze op een kiezelpad beter dan in de grond, logisch als je bedenkt dat ze massaal aan voetbergen voorkomt in de alpen en polen! Door onze Polenreis en ons Tatragebergte bezoek zou ik ook de ondersoort Crocus heufelianus (of zoiets) 'Tatra shades' willen aanbevelen, die heb ik meteen ik ze zag gekocht, ze is wel duur maar oh zo prachtig en komt uit de Poolse gebergtes waar wij gewandeld hebben!!! Peter Nijssen, is de enige die deze gezonde originele wilde soorten levert. Verder zijn scilla siberica (siberische sterhyacint) sneeuwroem (Chiondoxa sardensis verwildert best) winterakoniet, wilde narcis, dichtersnarcis (fazantenoog) knikkende en gewone vogelmelk. Oosterse anemoon, Vroege sterhyacint... allemaal soorten die stinzenplanten (al eeuwen) zijn en dus bewezen hebben dat ze sterk en mooi en geliefd zijn en zich zonder gezever altijd vrolijk vermeerderen! Na deze kolossale nachtelijke uitspatting (als ge het woord bol zegt ben ik erbij!) zou ik zelfs nog kunnen doorgaan. maar dan moet je het maar vragen als je nog soorteninfo wilt. Ik kan je ook al zeggen dat je een pak Vineskali (ofzoiets) van Ecostyle erbij moet bestellen! Dat doet wonderen met je bollen, je moet er echt niet veel van gebruiken.

Voila, oef: dat doe ik graag omdat ik u doodgraag zie, zeker nu ge ook een tuinfreak geworden zijt. denk ook aan de kroosjes die ik je deze herfst nog zeker met Stijn moet brengen!!! xxxxxxxxx

Nog eentje dan: De straf stinkend bol waarover Lotte het heeft is de Keizerskroon, Muizen haten dat! Peter Nijssen heeft de oudste soort en ook een hele oude uit 1700 met geelgestreept blad, heel raar! ge moet er wel voor zijn maar omdat ze heel veel op die oude schilderijen van bloemenstillevens staat moest ik ze wel zetten! De grond moet wel goed humeus zijn! Dus veel compost erdoor! Wat veel mensen vergeten is dat je de bol schuin moet inplanten en er rond en eronder een laag zilverzand of scherp zand moet doen. Anders heb je veel kans dat ze rotten. Daarna kunnen ze wel 50 jaar met rust gelaten worden en steeds weerkomen. Bij mij bloeien ze prachtig, heel leuk is dat de bol zelf heel giftig is maar de bloemklok heel grote druppels heeft, als je die op je hand schud heb je s' morgens een heerlijke paradijslijke nektar op je tong! niet giftig. het is een exotische stinzenplant, wat wil zeggen dat ze zich jarenlang zonder onderhoud kan handhaven maar zich niet uitbreidt.



donderdag 19 augustus 2010

oh Audrey...








Er zijn zo van die dingen die nooit falen mijn humeur op te krikken: in bad liggen weken met een glas veuve clicquot, verse bloemen, naar de kapper, Parijs, cosmopolitans, SOS Piet, Lancome róuge a lèvres red en vogue, mojito-ijs, Etta James, de open haard aansteken, Jackass, taart bakken en fifties musical's.
Onder de laatste is Funny face mijn favoriet. De beste film over mode ooit gemaakt. Gebaseerd op en met medewerking van figuren als Avedon, Carmel Snow en Diana Vreeland, met gastrolletjes van de originele topmodellen Dovima en Suzy Parker, met muziekjes van Gershwin en dansjes van Fred Astaire en Audrey Hepburn. Ga dat zien!

Audrey Hepburn die half Nederlandse en half Britse was, had (hoe kon het ook anders) iets met tuinieren. Ze kreeg begin jaren 90 zelfs een eigen tuinprogramma op de BBC. Hopelijk wordt dat snel eens integraal op youtube gezet, want het enige stukje dat ik kan terugvinden is toch zo schoon, wonderschoon.
Ik kan niet wachten tot de herfst, nu. 'k wil dan een massa bloembollen in de grond steken. Liefst wilde of botanische soorten, dingen die spontaan verwilderen en ook de strengste winter overleven.
Suggesties over de beste soorten en de handelaars die ze verkopen zijn zeker welkom, want in het lokale tuincentrum zal ik ze wellicht niet vinden...

woensdag 18 augustus 2010

geel




Iets waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb is de kleurencirkel en al het geneuzel dat daarrond verkocht wordt. Een traumaatje dat ik vast heb overgehouden aan mijn tijd op Sint-Lucas. Om de zoveel tijd was er wel eentje die het had over contrastkleuren en harmonische kleuren en koude kleuren en warme kleuren en blabla bla. Compleet overbodig gewauwel. Wat maakt het ook uit of blauw een koude kleur is en oranje een warme?
Wie kleur wilt gebruiken, vertrouwt maar beter op één ding: zijn eigen ogen. Hou ze vooral goed open.
Elke kleur kan werken, mits goed gedoseerd en geplaatst.
Wie herinnert zich de rage van de witte tuinen nog? Onnoemelijk populair in de jaren 90, maar oh zo saai. Ze schreeuwen gewoon om een vleugje blauw, een wolkje roze en een tikkeltje geel. Die laatste kleur is dezer dagen erg prominent aanwezig in mijn tuin, en daar ben ik maar wat blij om. Toch iets wat voor een vrolijke noot zorgt nu het niet echt mee wilt met dat weer.



zondag 15 augustus 2010

wat te doen met de pompoen?


De beginnende tuinier weet vaak niet wat gedaan. Wanneer te zaaien en te stekken en te delen en te planten en te bemesten en te snoeien en te oogsten... Welke plant voor welke grondsoort... Hoeveel zon voor welke plant...
Vragen waar niet altijd een antwoord op te vinden valt, want de adviezen van ervaren tuiniers spreken elkaar geregeld tegen. Het is vaak gewoon kwestie van proberen, op goed geluk.
Zo ook bij deze pompoen. Het label geeft echt geen enkele informatie waar je wat aan hebt, zelfs niet of 't een eetbaar exemplaar is of eentje voor de sier. Foei AVEVE!
Met zijn flets kleurtje leek hij mij nog niet echt plukrijp, helemaal niet zo oranje als op het etiket. Toch heb ik het er al op gewaagd omdat ik bang was dat hij zou gaan rotten bij dit vochtig weer.
't is een flink exemplaar van 8,6 kilo, maar of hij lekker zal smaken is me nog een raadsel. Eerst even aanzien of hij nog een beetje wilt narijpen.




zaterdag 14 augustus 2010

naamsverwarring

Van de naam die ik voor deze blog verzon, voor en na van een pijpenla, vond ik altijd dat het een beetje onnozel klonk. Het geeft perfect weer waarover 't hier gaat, maar wat schiet ik daar mee op aangezien toch niemand al gehoord lijkt te hebben van het woordje "pijpenla".
Ik ben het kotsbeu om steeds maar uit te moeten leggen dat dit blog dan wel over bloemetjes en bijtjes spreekt, maar dan in de letterlijke betekenis. Comprendo, vetzakskes?
Tijd dus voor een nieuwe titel.
Ik heb mijn hersenen al gepijnigd over hoe die moet klinken, maar kom er niet uit.
Het meest tevreden ben ik voorlopig over deze: berichten uit de bloemekeswijk.
Een naam die een pak neutraler klinkt en waar ik het uitgangspunt van deze blog een bij mis, namelijk: mijn verslag over de opknapbeurt van het stadstuintje van het type lang en smal dat achter mijn huis ligt.
Als iemand me aan een betere titel kan helpen, graag! Voor de winnaar een zelfgebakken chocoladetaart.






donderdag 12 augustus 2010

positief

Dit gaat even niet over tuinieren, maar over Tom, die vandaag 36 had moeten worden, maar niet verder kon leven met die tikkende tijdbom in zijn lichaam. Tom was seropositief.

Er bestaan nog zoveel misverstanden en vooroordelen over deze ziekte. De berichtgeving van de laatste jaren houdt er ook heel wat in stand en dat maakt me razend. Ondanks de betere medicijnen ga je van AIDS nog steeds dood en dat wordt helaas wel eens vergeten. Er is een vals gevoel van veiligheid ontstaan, met een dramatische toename van het aantal nieuwe besmettingen tot gevolg. Ook hier bij ons stijgen de cijfers, en heus niet alleen onder homo's, junkies en sekswerkers.
Iedereen kan de domme pech hebben.
Ook ik had een slecht lot kunnen trekken, want Tom en ik waren een koppel.
Ik wist niets van zijn ziekte, hij heeft nooit de moed gevonden om het me te vertellen. Wel verbrak hij onze relatie en niet veel later pleegde hij zelfmoord. Als er iets is dat me wat troost brengt, dan is het de gedachte dat hij me zo heeft willen beschermen van een leven in constante angst. Zelf betaalde hij een zware prijs voor dat stilzwijgen. Hij stierf in alle eenzaamheid, zonder iemand die hem begreep en steunde. Hij verdiende beter.
Niemand heeft immers schuld aan deze ziekte, tenzij misschien de grote klootzak hierboven...

Het had anders kunnen lopen, maar ik ben vandaag perfect gezond omdat wij altijd veilig vrijden. Doe hetzelfde, het kan ook uw leven redden.


frutla


Er zit heel veel talent in mijn vriendenkring. Als ik iedere uitblinker hier zou moeten vermelden, 'k was morgen nog bezig. Eentje is artistiek directeur bij een bedrijf dat verbluffende computeranimaties aflevert, een ander stelt binnenkort tentoon in Londen, de strip van weer een ander is al aan de tweede druk toe, nog eentje wordt binnenkort ook in het Koreaans gepubliceerd, dit om maar een idee te geven...
Vriend Joris kan ook tekenen als de beste. Zijn werk was wel al eens te zien op tentoonstellingen en onlangs stond er nog een tekening van hem in het tijdschrift Goedele, maar het meest actief is hij nog op facebook. In het fotoalbum, Frutla, plaatst hij tekeningen als deze, die de titel: "ben je boos, pluk dan een roos. Zet hem op je hoed, dan komt alles goed" draagt. Ik vind het een beetje jammer dat zijn tekeningen alleen te zien zijn voor zijn 233 of zo facebookvriendjes. Zoveel talent schreeuwt om getoond te worden aan een groot publiek.


woensdag 11 augustus 2010

zonnebloem




Wij hadden vroeger de gazet van Antwerpen in huis. En elke zomer was het weer van dat. Een lezer stuurde een foto op van zijn guinnessboekwaardige zonnebloem, waarop een andere lezer liet weten dat zijn zonnebloem nog groter was, waarop uiteindelijk de redactie liet weten dat het nu wel eens moest ophouden met die bloemen. Er zou geen reporter meer ter plaatse gestuurd worden, zelfs in de komkommertijd heeft een krant wat beter te doen, schrijven over pompoenen bijvoorbeeld.
Mijn zonnebloemen zouden nog niet in
de zondagskrant geraken, met hun schamele 4 meter, maar ik vind ze toch heel indrukwekkend. Spontaan zijn ze uitgezaaid, ik had de bloemen naast de composthoop gelegd met het idee dat vogels er tijdens de winter wel eens een lekker hapje aan zouden kunnen hebben.
Er staan twee soorten, de kleinere exemplaren bevallen me best. Die staan al mooi in bloei, en laten zich t
ot prachtige boeketten verwerken.
Iedereen die dit blog al een tijdje volgt, weet dat ik aan een ecologische tuin werk. Zo'n tuin
is meer dan het bannen van chemicaliën. Je kiest ook voor een beplanting die aangepast is aan de streek en de bodem, met het idee dat allerlei diertjes er een veilig onderkomen kunnen vinden.
Bloemen zijn bij voorkeur enkelbladig,
omdat insecten zo vlotter aan hun voedsel raken.
Toch ben ik er voorstander voor om ook wat sierbloemen te zetten die louter moeten dienen om mooi in een vaas te passen. Van niets fleurt de huiskamer zo op als van een bosje snijbloemen. De boeketten die je in de winkel koopt hebben echter een ongelooflijke impact op het milieu. Door zelf snijbloemen te groeien, belast je de natuur een stuk minder, ook al zet je steriele bloemen waar geen hommel of vlinder wat aan heeft.




maandag 9 augustus 2010

schoon ship



Met horten en stoten geef ik mijn tuin terug aan de natuur. Soms al wat vlotter dan anders, wanneer ik een handje hulp krijg, bijvoorbeeld. Dit weekend heeft Tom het werk flink helpen opschieten. In no time verdween dat stukje lelijk terras waar ik me al zo lang aan erger. Ik heb nu meer ruimte voor fris groen, prima!
Nu alleen nog een manier vinden om die tegels gedumpt te krijgen. Misschien vind ik wel een liefhebber op ebay...

woensdag 4 augustus 2010

koets van assepoets




Een hele tijd terug kocht ik bij AVEVE (waar blijven ze met dat sponsorcontract!?) een pompoen en een meloen. Zomaar een impulsaankoop en zomaar zonder veel denken in de grond gestopt.
Een snelle zoektocht op google leerde me dat het vast niks zou worden met die meloen, zo zonder serre. Ik heb me dan ook niet beziggehouden met de adviezen om een groot deel van de zijscheuten en bloemetjes weg te halen en het plantgat aan te vullen met compost. Ik heb de planten gewoon hun gang laten gaan.
Het resultaat bevalt beter dan de verwachtingen. Met hun grote bladeren onderdrukken ze het onkruid en beide planten dragen ook al vrucht. Als de zon nu nog een poos wilt meewerken, levert dat op een dag misschien nog een lekker maal op. 'k hou jullie op de hoogte!

dinsdag 3 augustus 2010

maserati gran cabrio

Ik ben weer in 't land. Heb mijn traditionele inspectierondje door de tuin gemaakt, gemerkt dat het onkruid de strijd aan 't winnen is, maar dat trek ik me nu even niet aan. Andere dingen aan het hoofd. Genieten van de kleine dingen. Door de stad uit mijn jeugd flaneren en er een vriend tegenkomen en dan nog eentje. Samen koffie drinken. Een nieuwe broek passen, weer in maat 28 kunnen. Een gran cabrio op de parking. De simpele dingen, hein...
De wagen is tijdelijk in handen van iemand die me heel na staat. Hij is dol op snelle wagens, mij breekt het zweet al uit bij de gedachte aan autorijden. 'k ga overtuigd autoloos door het leven, meer uit schrikschijterij dan om wat anders. Maar voor een maserati maak ik graag een uitzondering. De enige auto die me hartkloppingen bezorgt. Geluk op vier wielen. En meteen weer iets om toe te voegen aan mijn lijstje ultieme hebbedingen (chanelhandtas en shredder)




video