vrijdag 30 juli 2010

ruine


Er is geen romanticus die kan weerstaan aan de dwingende aantrekkingskracht die uitgaat van een ruine. De blik glijdt langs ingestorte en overwoekerde muren, de geest mijmert over alles wat niet langer is. Mijn vader viel als een blok voor de charmes van Lenno, kon niet weerstaan aan de lokroep om er weer wat moois van te maken, op een paar uur was de koop gesloten.
Als eerste werd deze serre weer opgebouwd en de aangrenzende tuin heringedeeld. De serre in zijn oorspronkelijke staat heropbouwen, was relatief gemakkelijk. Getuigenissen genoeg om te schetsen hoe die er ooit uitzag. Over de indeling van de tuin was minder geweten. Er bestaat een document van 1600 dat de tuin omschrijft. Er was een loofgang en veel vormsnoei en fonteinen en beelden ter verfraaiing. De gigantische taxus is wellicht nog een overblijver van de vormsnoei waarvan sprake, en als je uit het kasteel komt, loop je nog altijd recht tot onder loofgang.
Met veel graafwerk zijn de fonteinen teruggevonden, relatief intact, de beelden zijn echter lang geleden al weggeroofd.
Aan de hand van een paar elementen, zoals de fontein en de ingang naar het kasteel en het bos, kon mijn vader een aantal assen herkennen, die wellicht het grondplan van de tuin vormden. Op basis van deze lijnen werden de groentenbedden uitgezet. Geheel in barokstijl, keurig omzoomd met buxus.
Al die tijd woonde mijn vader in een lekgeslagen huisje, zonder enig comfort, maar toch denk ik dat hij de juiste keuze maakte door de tuin eerst aan te pakken. De tuin is het kloppend hart van Lenno, dat altijd geleefd had van de opbrengsten van het land. De cirkel is nu rond, er woont weer een boer op het kasteel.










maandag 26 juli 2010

with a little help from my friends

Nu 't niet al te best met me gaat (ldvd ldvd ldverdomme) vind ik alle steun die ik nodig heb bij mijn vrienden en familie. De bezoeken en de afspraken en de mails en telefoontjes vliegen me om de oren. Hartverwarmend.
Woensdag vertrek ik weer naar Polen, er bestaat geen betere plek om weer om adem te komen.
Intussen heb ik ook veel afleiding in de praktische voorbereidingen van de reis. Wassen, strijken, bibliotheek, papierwinkel, maar vooral mijn tuin.
Het gazon staat er weer mooi kort geknipt bij. Wat een effect geeft dat gras maaien toch elke keer, daar kan geen enkele andere tuinklus aan tippen. Mijn vader vindt ook steeds ziel
srust in dat maaien. Da's het enige karwei dat niemand in zijn plaats mag doen, tenzij bij hoge uitzondering. Ik hoop alvast op een voorkeursbehandeling.
Verder wil ik afmaken waar ik de vorige keer niet helemaal toe ben gekomen, het scheren van de buxushaagjes in de groententuin. Nog zo'n klusje waar je instant resultaat van hebt, en waar ik dus dol op ben. Wel nog vlug een slijpsteen in de bagage stoppen, want na één jaar gebruik is mijn vaders professionele heggeschaar (fiskar geloof ik) al botter dan het amateur-ding van gardena waar ik jaren tevreden over ben. Zorg dragen voor andermans goed is iets waar de Polen niet in uitblinken, al die jaren communisme laten zich niet zomaar uitwissen...




zondag 25 juli 2010

home sweet home



'k Ben weer thuis van Polen, een verblijf als een vlucht.
't zat niet echt snor meer met mijn lief, en nu is 't nog minder.
In de tuin is 't ook maar een triestig boeltje. W
as ik nog maar wat langer weggebleven...
Om het af te leren serveer ik jullie hier nog een paar beelden die ik daarginds niet ge-up-loaded kreeg, enjoy!








dinsdag 13 juli 2010

onverwachte ontmoeting


Ik was de tuin vanochtend al vroeg ingegaan om de verzengende hitte te vlug af te zijn en bleek er niet alleen te zijn. In een groentenbed trof ik bambi, die met zichtbare tegenzin weer in het woud verdween.

zondag 11 juli 2010

mijn nieuwe stek


Bij papa aangekomen en meteen een rondje door de tuin gemaakt. Die ligt er minder mooi bij dan voorgaande jaren, ze hebben hier ook een heel slecht voorjaar achter de rug.
Nu kraakt alles onder de blakende zon, ook ik, en de eerste dagen zoek ik vooral verkoeling in de rivier wat verderop.
Deze sfeerbeelden wil ik wel al met u delen, groeten uit Polen!



woensdag 7 juli 2010

werkvakantie


Dit wordt de komende weken mijn werkterrein. 't is de moestuin van mijn vader, die in Polen een pension en boerderij uitbaat met eco-attest. Het is zijn trots om de gasten een maaltijd te kunnen serveren met zoveel mogelijk groenten en fruit van eigen kweek.
Maar dat daar werk in kruipt hoeft geen verdere uitleg. Een helpende hand is er altijd welkom, wieden en schoffelen, haagjes snoeien, tomaten dieven, fruit plukken en inmaken... 'k ga weten wat te doen.

Mijn eigen tuin zal het in die tijd zonder mijn zorg moeten stellen, al heeft vriend en buur Gerrit beloofd regelmatig langs te komen om de bloembakken water te geven en het gras te maaien.
Om toch niet thuis te komen in een jungle ben ik vandaag als wervelwind door de tuin gegaan.
Alle onkruid heb ik eruit gerukt, bloemen heb ik uit de planten geknipt (die nu hun energie gaan steken in het vormen van nieuwe knoppen die uit zullen komen als ik weer thuis kom) en de zaailingen van tomaten en kruiden staan nu in volle grond.
Of het deze maatregelen volstaan weet ik u te vertellen als ik weer gekeerd ben.

In afwachting zal ik bloggen vanuit de moestuin van "chateau Lenno"


zaterdag 3 juli 2010

dorst


Door de aanhoudende droogte is de grond steenhard geworden. Dat het net flink heeft geregend maakt geen verschil. Ik krijg de spade maar een paar centimeter in de grond gestoken.
Ondanks de hitte staan de meeste planten er toch nog fris bij. alleen het grasveld is lelijk rossig geworden en de cornus heeft slap blad. Extra water geven doe ik nauwelijks, 't is me teveel moeite want alles moet bij mij in emmertjes.
In het boek dat ik onlangs las: de ontdekking van de tuin (uitgeverij Terra) vind ik weer terug wat ik een paar jaar geleden al eens ergens las, van te veel water worden planten niet beter.

Kweker Brian Kabbes: "Geef planten in volle grond nooit water, daar worden ze lui van. Ze kunnen zo smeken om water en heel zielig doen door overdreven slap te hangen. Laat je niet bespelen door dit gedrag. Lukt dat niet, kijk dan de andere kant op. Als je niet bezwijkt onder de druk reageren ze door als een razende Roeland haarwortels te maken en diep in de grond op zoek te gaan naar water. In al die jaren dat wij tuinieren zijn we hooguit twintig soorten kwijtgeraakt door deze 'harde' methode!"

't is een prachtig boek dat kwekers en tuinspecialisten uit België en Nederland aan het woord laat. Een must-read voor elke planten-freak.