woensdag 30 juni 2010

a rose is still a rose


Deze roos is één van de weinige planten die ik heb overgehouden van de vorige eigenaar. Ze ziet er meer dan aardig uit en verspreidt een bedwelmend parfum. Net als de meeste rozen wordt ze al eens belaagd door bladluizen, maar ach, ik trek me dat niet te erg aan. Toen mijn parketlegger al zijn materiaal in mijn voortuin legde, en er na afloop van zijn klus weinig overbleef van de roos heb ik wel even gevloekt. Maar veel geduld (6 jaar zonder bloemen...) en veel extra zorgen, hebben geloond. De roos bloeit en geurt weer als nooit tevoren.
A rose is still a rose.


dinsdag 29 juni 2010

monster


Ik ben al een tijd op zoek naar een paar mooie tuinmeubelen, een zoektocht die zo stilaan op een martelgang begint te lijken. Nergens zijn zoveel lelijke ontwerpen te vinden als in het tuin-design.
Neem nu deze bank, afzichtelijk monster van hout en staal, te koop voor 6200 euro (en een klets) bij Donum in Antwerpen.

Wie verzint zo iets!?

vrijdag 25 juni 2010

blt sandwich


Ik kook heel graag, maar toch net iets liever als 't niet voor mij alleen is. Dat is zeker zo sinds de vaatwasse
r het begaf.
't ding was nog geen drie jaar oud en nauwelijks gebruikt, je snapt wel dat ik ervan baalde.
Bij Whirlpool, de makers van het kreng, vond ik geen begrip.
Voor 90 euro zou een mannetje eens komen kijken wat er aan scheelde, voor nog eens 90 euro zou hij later dan terugkeren met het (uiteraard ook nog te betalen) vervangstuk. Tenminste als het al te vervangen was...
Ik koop nog liever een nieuwe, bij de concurrentie, van mij hoeft Whirlpool nooit nog een cent verwachte
n.
Bon, 't begint hier meer op een consumentenprogramma te lijken, over naar de orde van de dag!
Mijn lief, foodblogger: de witte truffel (hij weer) leerde me blt-sandwiches maken. In 5 minuten heb je eten op tafel zonder daar noemenswaardig veel voor vuil te moeten ma
ken.
Op een geroosterde boterham smeer je een laag mayo, daarover sla en krokant gebakken bacon (fijngesneden) en tomaat.
Omdat tomaten uit de winkel nauwelijks meer zijn dan smakeloze waterzakken heb ik er zelf gezaaid. Redelijk laat op het seizoen, dat wel. Veel moet ik er niet van verwachten, tomaten doen het niet zo goed in ons klimaat. Een serre zou uitkomst kunnen brengen, maar eerst moet ik investeren in een vaatwasser... zucht.


donderdag 24 juni 2010

moestuin


Eén van de lekkerste dingen in het leven is zelfgemaakte pizza. Ik hou heel erg van de combinatie mozzarella en italiaanse ham, met daarop (vlak nadat je de pizza uit de oven haalt) rucola en een vleugje olijfolie. Een klassieker uit de Italiaanse keuken die onder mijn aandacht gebracht werd door mijn lief (food-blogger: de witte truffel)
Van de supermarkt rucola houd ik niet omdat die in een zee aan plastiek verpakt wordt en ik de helft toch nooit op krijg. En dus heb ik zelf maar wat rucola gezaaid. Beter voor t milieu, beter voor mijn portemonnee, toppie!
Vandaag heb ik de zaailingen verplant, zonder te weten of dat nodig was, en met een bang hart of ze 't gaan overleven. Om op zeker te spelen heb 'k alvast wat nieuwe bakjes ingezaaid.

woensdag 23 juni 2010

voortuinverdriet


Toen ik een paar sfeerbeelden uit de buurt op mijn blog zette, met mijn eigen voortuin erbij (die ik als verwaarloosd omschreef) kreeg ik de reactie dat het er toch wel goed uit zag.
Nu, ik ben niet ongevoelig voor lof, maar de waarheid heeft zijn bestaansrecht, vandaar dat ik u een blik
achter de schermen gun.



Klik gerust op de foto om hem op groter formaat te kunnen bekijken en huiver met me mee.
Kweekgras lijkt het enige plantje dat zich echt thuis voelt in mijn voortuin, verder heb ik een restant van een te groot uitgegroeide eucalyptus staan, een daphne mezereum, twee lavendelstruiken, een mooie wilde roos, een hibiscus en wat blauwe klokjes.

Ik heb geen flauw idee hoe ik dit postzegel-grote lapje het best kan aankleden, in de loop der jaren heb ik er maar lukraak planten gedropt. Erg mooi kan je 't nog niet noemen. De architectuur van een tuin, da's iets waar ik mee worstel. Als een ongeleid projectiel koop ik plantjes, omdat ze mooie bloemen krijgen, of leuk blad hebben of lekker geuren, maar eens thuisgekomen, blijkt dan vaak dat ik me beter wat had ingehouden. Omdat ze totaal niet passen bij de planten die er al staan of omdat ze te groot uitgroeien bijvoorbeeld.
Erg jammer, want een mooie voortuin is een sieraad voor elk huis. Ik ga proberen tegen het najaar te bedenken hoe het kan verbeteren, in tussentijd mogen er geen nieuwe vaste planten bij.
Maar om het geheel toch al een beetje op te fleuren heb 'k een pak van de zaailingen die 'k een tijdje geleden inzaaide naar de voorhof verhuisd. Hopelijk koos ik er de bloemen uit en niet de tomaten of rucola. Dom van me om geen label bij elk potje te maken...

maandag 21 juni 2010

boer op bezoek


Mijn broer is vorige week getrouwd en spe
ciaal voor de gelegenheid verliet mijn vader zijn geliefde Polen nog eens.
Na een carrière als zakenman nam mijn vader daar een nieuwe start als boer/pensionuitbater. Eens hippie altijd hippie.
Voor de trouw had hij zich piekfijn uitgedost in pak en das, de schoenen proper gepoetst en de baard keurig
getrimd, maar het prettigst voelt hij zich nog steeds in werkplunje.
Toen hij me vanmiddag kwam bezoeken, had hij zijn nette pak weer ingeruild voor de werkmansbroek en bottines.
Niets hield hem dan ook tegen om de handen uit de mouwen te steken tijdens zijn rondje door de tuin.
De aardappel die op de composthoop tot bloei was gekomen, damde hij aan met een hoopje aarde en de helft van de appels neep hij uit: "voor een rijke oogst".
Het moet gezegd, het zag er allemaal heel overtuigend uit, alsof hij wist wat hij deed. Misschien hebben 10 jaar landbouwer spelen dan toch een echte boer van hem gemaakt...




vrijdag 18 juni 2010

plantenbak


Helemaal achter in de tuin heb ik twee compostbakken staan. Ik tolereer hun lelijkheid alleen maar omdat ik het zonder niet zou redden in de tuin.
Alle keukenafval verdwijnt al jaren geruisloos in die bakken en ook het meeste tuinafval vindt er zijn weg.
Wat niet te composteren valt (dikke wortelstronken, gerooide coniferen...) of in de haard kan, moet naar het containerpark. Daar heb ik dan de hulp van een vriend met auto voor nodig, ik val mijn vrienden liever niet lastig met dat soort klusjes, en ben dus maar wat blij met de compostbak.

Beleidsmakers, waarom voorzien jullie de stadsbewoner zonder auto niet eens wat beter in zijn noden?
Bijvoorbeeld door gratis ophaling van grof vuil en tweejaarlijkse ophaling van snoeiafval te organiseren. En nachttreinen tussen de grootste steden. Danku!

Bon, dat is van mijn lever, terug naar de compostbak.
Gisteren heb ik eens flink in de bakken gewoeld, dat brengt er lucht in en daardoor zal het proces versnellen etc.
In theorie toch, want erg goed wil de compost niet lukken. Daarom heb ik de bak nu maar een andere functie gegeven.
Met een laagje aarde er op is het een plantenbak geworden die opgewassen is tegen de enorme groeikracht van de oost-indische kers.


woensdag 16 juni 2010

welkom in mijn buurt, welkom in de bloemekenswijk











Ik woon in een tuinwijk aan de rand van Gent. Het heet hier de bloemekenswijk. Vroeger was dit een mooie wijk.
Arbeiders waren maar al te blij wanneer ze met hun gezinnen hier mochten wonen, 't was hier beter dan in de beluiken van 't centrum.
De tuintjes hielden ze onkruidvrij, de hagen strak geschoren, de stoep werd elke woensdag geschrobd.
Tijd om aan te knopen bij deze traditie, tijd om weer wat fleur te brengen in de bloemekenswijk.
'k ga starten met mijn eigen voortuin, die ligt er nu maar verwaarloosd bij (zie laatste beeld)





dinsdag 15 juni 2010

magic


Trouwe lezers weten dat ik mijn haag onlangs flink inkortte. Dat deed eerst wel even pijn, want met die ingreep verloor ik behoorlijk wat privacy. Maar nu verschijnen overal op de kaalste plekken verse blaadjes en twijgen en dat stemt me erg gelukkig. Want hoe voller een haag vertakt is, hoe meer voordeel.
Beestjes vinden er een veilig nest, het breekt de wind, het ziet er beter uit in de winter (wanneer je op de kale takken kijkt) en in de zomer schermt het de ongewenste blikken goed af.
Aan degenen die me aanspoorden tot deze drastische ingreep: bedankt voor jullie advies!

donderdag 10 juni 2010

oscar


Ons gazon is een prachtig gazon, vinden wij, het slingert zich een weg tussen de hoge bomen, er zijn veel schaduwpartijen en stukken in de volle zon. Ik houd van het mos en de madeliefjes en paardenbloemen en allerlei bloemetjes waar we de naam nog niet van kennen. We laten ons gras maaien als we er niet zijn want we houden niet van het lawaai van de grasmachine. De mensen in de buurt des te meer. De ene buurman is een ex-profvoetballer, voor hem is zijn gras heilig, hij is altijd met zijn gras bezig en is dol op zijn grasmachine. Het is voor hem waarschijnlijk mediteren. De andere buurman maait zijn gras 's avonds als hij thuiskomt om zich af te reageren voor het staan in de file. Hun gras is zuiver glanzend groen. De ex-profvoetballer heeft ons mos opgemerkt. Hij raadt ons een ontmosser aan. Hij heeft zelf de Bosch-ontmosser AMR 32F. Om mos en gazonvilt efficiënt te lijf te gaan, is de ontmosser van Bosch volgens hem de enige juiste oplossing. Met geharde, flexibele powerflex-tanden verwijdert hij grondig ongewenste begroeiing. Lucht water en voedingsstoffen vinden hierdoor opnieuw ongehinderd hun weg naar de graswortels. Ik heb hem gezegd dat ik niet zo'n machine wil omdat ik depressief word van een zuiver gazon en ik denk dat hij dat persoonlijk genomen heeft en nu boos op me is.


Uit: Snobisme voor beginners van Oscar Van Den Boogaard

maandag 7 juni 2010

dinsdag 1 juni 2010

snoeien doet groeien





Als beginnende tuinier is het best wel moeilijk om je een weg te banen tussen de vele, elkaar vaak tegensprekende, adviezen.
Wie me niet gelooft, moet maar eens zoeken op de term: haagbeuk haag snoeien om meteen van gedacht te veranderen.

Het noorden een beetje kwijt, kwam ik m
et een tussenoplossing.
Meteen na het aanplanten kortte ik de plantjes (die toen 1,50 meter maten) ongeveer een halve meter in. Ik liet ze dan een tijdje met rust, om ze op een lichtbewolkte dag in juni aan de zijkanten aan te pakken.


De haag deed het best goed, maar ik zag ook wel hier en daar lege plekken. Omdat ik redeneerde dat die met de tijd wel toe zouden groeien liet ik maar betijen en ik voelde me gelukkig omdat de haag in korte tijd toch al veel privacy bood.
De kale plekken werden ook opgemerkt door l
ezers Andy en the666bbq, die me adviseerden om veel sterker te snoeien.
Met hun licht op groen heb ik me vandaag lekker uitgeleefd, want ja, 'k vind snoeien de max!

De haag is nu een heel stuk korter en kaler. 't is niet zo tof om weer wat aan privacy in te boeten, maa
r op langere termijn deed ik vandaag veel goeds. De planten die ik vorig jaar het sterkst aanpakte, zijn nu het mooist vertakt. Planten reageren op snoei door nieuwe scheuten te vormen, zo simpel is dat. De zwakste planten heb ik nu dan ook iets zwaarder gesnoeid dan de betere broertjes.
Bovendien hadden de buurman en ik onlangs een goed gesprek, al bij al lijken we het nog met elkaar te kunnen vinden en van nog één zomer op elkaars kop kijken gaan we vast niet dood. ('k blijf zijn tuin lelijk vinden, dat wel...)

Hier nog vlug een beeld van waar ik vorig jaar op uitkeek. Geef toe, het gaat er op vooruit!