zondag 30 mei 2010

verzoekje

Op een gemiddelde dag trekt deze blog zo'n tien a twaalf lezers. Niet meteen de meest bekeken blog, maar zoals vriend Gerrit het steeds verwoordt: "niet de kwantiteit telt, maar de kwaliteit".
En aan wie nu met een ander gezegde antwoordt: "eigen stoef stinkt" zeg ik : "lees er de reacties maar op na en o
vertuig uzelve".
Jullie, mijn beste lezers, maken deze blog de moeite waard.

Aan de vraag van Louise: Hier een "lurker" die even ontlurkt om te laten weten dat de groeispurt van de haagbeuk me zeer vrolijk stemt. Dat doet me zeer verwachtingsvol naar de toekomst (en mijn eigen haagbeuk) kijken! Nu vraag ik me af: heb jij nog iets bijzonders gedaan met een hekwerk en/of gespannen draden om de haag zo mooi smal te houden? wil ik graag een speciale blogpost wijden met het verslag van mijn manier om de haag zo smal mogelijk te kunnen houden. Graag hoor ik van lezers die andere of betere manieren kennen, want 'k heb ook maar geïmproviseerd.

Volgens mij kiezen veel mensen voor hou
ten schuttingen e.d. omdat ze er van uitgaan dat een haag veel ruimte neemt, een ongegronde angst.
Je probeert best eerst je buren te winnen voor een gemeenschappelijke haag. Dat spaart meteen de halve meter afstand die je anders volgens de wet moet voorzien.
Mijn buurman had geen bezwaar tegen mijn plan om een haag te zetten, maar ik koos ervoor om de huidige afs
luiting in kippendraad te behouden. Zo op mijn eentje zou 't me teveel moeite gekost hebben om die weg te krijgen. Ik zette de haag op 20 cm van de grens en het lukt me om het bladerdek zo smal te houden dat de hij op zijn breedste punt nog maar 40 cm van de schutting af staat.
Dus wel wat breder dan pakweg een houten tuinwand, maar ook zoveel mooier, goedkoper, makkelijker in onderhoud, duurzamer, geluiddempend enz.


Wie haagbeuk koopt, krijgt doorgaans planten die recht zijn als soldaatjes, dat was zo ook bij mij. Ze moesten echter een tijdje ingekuild blijven, omdat de voorbereidende werken me langer kostten als voorzien. Na enkele weken tot zelfs enkele maanden schoot van de kaarsrechte stammetjes niet veel meer o
ver, maar heel erg til ik er niet aan. De ergste bochten werkte ik al weg met de snoeischaar en nu heb ik op drie meter afstand houten staken in de grond geslagen die voor een minimum aan steun moeten zorgen. Want voor mij hoeft het allemaal niet té recht en strak.
In de palen voorzag ik schroefoogjes op een halve en een meter boven de grond. Daardoor een jute koord, helemaal rondom rond, zodat de haagjes nu tussen twee touwen geklemd zitten.
Toen ik dat klusje achter de rug had, ben ik de uitstekende takken door die koorden beginnen te vlechten, wat
daarna nog uitstak werd (losjes) met de snoeischaar weggewerkt.
Al bij al een minimale ingreep, die wellicht zelfs overbodig was geweest als ik mijn planten niet eerst zo lang ingekuild had gehouden.


Ter afsluiting nog de bedenking dat de natuurwaarde van een haag stukken hoger ligt wanneer die breed mag uitgroeien. Voel u als kleine-tuintjes-eigenaar maar niet te schuldig als het bij u strak en smal moet, alles is beter dan niets!



En hier nog een allerlaatste toevoeging. The 666bbq gaf de suggestie om de stammetjes te leiden met bamboe. Dit lijkt me inderdaad wenselijker voor wie een heel mooi strakke haag wilt.
Maar ik haalde de mosterd ergens in de streek van Oudenaarde, waar deze schots en scheve haag me bijzonder charmeerde. Het is niet zo dat het echt alle kanten op gaat, maar deze mensen hebben hun haag alleen in de breedte ingetoomd.

vrijdag 28 mei 2010

ken uzelve!

Iedereen kent ze wel: de dromen en verlangens, de goeie voornemens, de plannen waar nooit iets van komt, de ambitie die groter is dan het resultaat...
Ziehier het stapeltje zaden dat ik in de loop der jaren verzamelde, als u goed kijkt ziet u op één pakje de prijs nog in Belgische frank, vervaldatum 2000, oeps!
Die zaden koop ik aan het eind van de winter. Na maanden waarin 't kou, somber, donker en grijs is, kan ik nooit weerstand bieden aan de belofte die uitgaat van de zaadzakjes met hun schreeuwerig vrolijke verpakking.
Ook dit jaar weer thuis gekomen met zo'n stapeltje: twee soorten tomaten (ik heb niet eens een serre...) sla, salvia en zomerviolier.
Het hoeft geen verdere uitleg, van zaaien kwam nog niets in huis.



Perkplantjes krijg ik wel steeds tijdig de grond in, maar omdat ik zelf geen auto heb, kan ik ze meestal maar in mondjesmaat aanschaffen. Het voorstel van vriendin L. om samen naar de kwekerij van Guy Luyckx te rijden, greep ik dan ook met beide handen aan.
'k ben als een kind in een bollenwinkel in zijn kwekerij, dat weet ik van de vorige keer dat L. me op een lift trakteerde, en om mezelf en mijn budget te beschermen stak ik slechts 25 euro op zak. Met deze beperking in het achterhoofd maakte ik een rondje door de serre. Deze keer zou 'k uiterst beheerst en gericht kopen.
Breed uitwaaierende of pluimvormige planten om de magere border wat op te smukken. 'k koos voor witte en blauwe salvia, donkerroze cosmos en iets waar k de naam niet van terug vind. Telkens in aantallen van 5 of drie om "wolkjes" mee te kunnen vormen.
Ouderwetse en bontgekleurde bloemen voor de bakken. Dahlia's, geraniums, hanglobelia, iets dat ik afgekeken heb uit de serres van Laken en gazinia. 28 plantjes in totaal voor 23, 10 euro. Missie geslaagd!
Niet al mijn potten waren voorzien van gaatjes om teveel aan water weg te voeren, maar nu dus wel! 't is heus niet moeilijk, met een steenboortje is het zo gepiept.


De gaatjes

De aankopen

De van het containerpark getsjoepte bak voor het venster

De bakken op het terras

De border, hier moeten we wel nog even wachten op het volle effect

donderdag 27 mei 2010

what a difference a year makes




Zo ziet het er bij mijn buren uit, tristesse alom...





Ik ben dan ook erg gelukkig met mijn keuze voor een haag in haagbeuk. Op één jaar tijd heeft die toch een mooie groeispurt gemaakt waardoor de ergste lelijkheid voor mijn oog verborgen blijft.
Helemaal gelukkig zal k pas worden als ik een deel van het terras weggehakt krijg om ook daar haag te kunnen zetten. Taai jobke, want de stenen zijn in een bedje van 20 cm dik beton gelegd...
In tussentijd schermen de goedkope rieten matten toch ook al goed af.



Aan de andere kant, waar ik Rosa heb wonen, valt er al niet veel mooiers te zien, maar aan die kant is 't tenminste proper. Da's al dat!
Uiteraard wil ik er ook haag, ooit, maar Rosa zou 't niet overleven. Zij heeft een hekel aan alles wat blad kan verliezen en hoger wordt dan een halve meter. En omdat Rosa al zo oud is en er tenslotte eerst woonde, laat ik het voorlopig maar zo.

dinsdag 25 mei 2010

gaatjes vullen




De vorig jaar aangeplante haag doet het erg goed, maar er is toch één plantje uitgevallen. Eerst probeerde ik het gat met een nieuw haagbeukje te vullen, maar ook die poging draaide op niets uit. Nu staat er een clematis en die voelt zich duidelijk wel in zijn sas, gekocht bij AVEVE als alle bloemknoppen nog gesloten waren. Spannend is dat, want je weet nooit of je gaat krijgen wat er op het fotootje staat. En ja hoor, nu de bloemen er aan staan kijk ik verrast op van de omvang en kleur er van. Zo gigantisch en zo donkerpaars had ik ze niet verwacht. Ze lijken wel van plastiek. En toch, ze mogen blijven, want van een beetje kitsch is nog nooit iemand dood gegaan.


vrijdag 21 mei 2010

onverwachte vondsten

Al jaren heb ik een raar plukje diep groene slierten in den hof. Duidelijk geen gras, maar ook geen onkruid en dus bleef ik er af.
Een goede strategie, want deze ochtend ontdekte ik dat ze een mooi wit bloempje voortbrengen.
En opeens valt mijn frank. Die rare slierten achterin den hof lijken verdacht veel op de bos rare slierten die ik van Joris kreeg. Een niet al te bijzonder plantje, volgens Joris, doch erg interessant vanwege de kluit aarde die ik er bij kreeg. In die kluit barst het immers van de nuttige schimmels, die via de wortels van mijn haag over de hele tuin verspreid worden.
Ik weet niet of het bloempje nu pas bloeit dankzij deze schimmels, of omdat het zich in zijn sas voelt in de schaduw die de haag geeft, want ik heb geen naam van 't plantje en kan er dus weinig informatie over vinden. Wie helpt me?





Een andere nieuwkomer vond ik in het gazon. Het is een uiterst teer bloempje met blauwe bloempjes. Iemand een idee hoe dit plantje heet?


Toevoeging: intussen weet ik dat het witte bloempje gewone vogelmelk heet. Er bestaan bach-bloesem druppeltjes van vogelmelk, 'k moest door een hoop new-age nonsens heen surfen om wat meer te weten te komen over dit plantje...
Het is niet bedreigd in België, maar toch eerder zeldzaam. Het voelt zich goed in halfschaduw en grasland. Als het een paar jaar op dezelfde plaats staat gaat de bloei achteruit, dan helpt het om de bolletjes even te storen. Wellicht zijn ze in mijn tuin weer gaan bloeien nadat ik ze bij het aanplanten van mijn haag dooreen geklutst had.
Ik ben erg blij met mijn gewone vogelmelk, maar de meneer van de gevaarlijke planten blog heeft er geen goed woord voor over. Tsssss!

woensdag 12 mei 2010

tips voor de pijpenla

Foto's zeggen vaak meer dan woorden. Daarom nog even een plaatje van mijn tuin zoals hij er vorige lente uitzag. Een gruwel voor het oog en er stond nauwelijks iets om vlinders, vogels, bijen, enz. gelukkig mee te maken. Ik heb nog een verre weg af te leggen, maar deze tips om een smalle lange tuin aan te leggen wil ik al met u delen.



Tip 1: kijk naar de lelijke dingen en zoek er een oplossing voor
De reusachtige apenverdriet en vele coniferen stonden in de weg van mijn wens een romantische tuin met heel veel inheemse planten aan te leggen. Ook ergerde ik me blauw aan het zicht op de panden en tuintjes rondom.
De vele verschillende soorten verharding (twee aan elkaar gebreide terrassen en een betonnen pad) waren een laatste pijnpunt.

Vriend en buur Gerrit hielp het betonnen pad uitbreken en ik mocht tijdens zijn verbouwing gebruik maken van een container voor steenpuin. Dat was wel een meevaller van formaat!
Voor het weghalen van de apenverdriet en de coniferen schakelde ik de hulp in van Kevin Van Wesemael, een professional.
In razend tempo deed hij de boom verdwijnen, maar wat zo nodig nog belangrijker is: er vielen geen brokken of gewonden!
Toegegeven, er kan een aardig prijskaartje vast hangen aan dit soort werkjes. Toch wil je het niet zelf doen. Beter is om voldoende offertes te laten maken (je staat te kijken van het prijsverschil!) die duidelijk vermelden hoeveel elk afzonderlijk deel van de klus kost. Je kan dan nog besluiten om de wortel te laten zitten en het hout zelf naar het containerpark te brengen of op te stoken.
Bomen die mooi timmer-of brandhout leveren worden vaak gratis gerooid. Maar van zulke soorten (beuk, eik, taxus...) luidt mijn advies: afblijven!
Voor een nieuw terras moet ik nog wat sparen. Voorlopig blijft het dus bij dromen van een verharding die aansluit bij de stijl van woonst en tuin. Ik heb blauwe hardsteen in gedachten...

Tip 2: het belang van de juiste tuinafscheiding
Wie zoals ik dicht op zijn buren woont, wilt zich allicht voor hun blikken afschermen. Een haag is de beste keuze, want het goedkoopst en meest duurzaam.
In een smal tuintje is het van groot belang om de haag smal te houden, wat de keuze wel beperkt. Liguster, haagbeuk, beuk of taxus zijn de meest geschikte soorten om smal te snoeien. Weet wel dat liguster een pak meer snoeiwerk vraagt dan de andere soorten!
Laat u zeker niet verleiden tot het planten van coniferen of laurierkers. Deze groeien echt te breed uit en worden nog lelijker dan ze al zijn wanneer de snoeischaar er in gaat.
Een groenblijvende haag heeft het voordeel een heel jaar privacy te bieden, maar is al gauw somber. Bedenk of u zich in het jaargetijde waarin bomen en struiken hun bladeren afwerpen er wel nood aan hebt afgeschermd te zitten.

Tip 3: spring verstandig om met harde materialen
In België hebben we de gewoonte om te flippen bij het minste straaltje zon. We gaan massaal aan het bbqen en leggen onszelf ook te braden. Veel tuinen worden met die gedachte ingericht. Vlak aan het huis komt een groot terras met patserig tuinset en gemetste haard of bbq. Wie een ruimer budget heeft gaat vaak ook voor het zwembad...
Echt zonde, we zitten het grootste deel van het jaar toch maar te kijken hoe mossen en groene aanslag zich op al die harde materialen vast zetten.
Kies voor een klein terras dicht bij huis, en leg wat verder uit het zicht een tweede om er die schaarse zonnige momenten door te brengen. Geef plaats aan groen, veel groen, sappig groen, fris groen, daar word je gelukkig van!

Tip 4: het ontwerp
Voor deze tip citeer ik Guy Vervoort, tuinaanlegger en vaste plantenkweker, Hoogboomstesteenweg 201, Kapellen.
"Een ontwerp is geen doel op zich, maar een middel om een doel te bereiken. Maar de planten zijn niet ondergeschikt aan het ontwerp. Het doel wordt het best gediend door een goed compromis tussen het tuinontwerp en de beplanting. ik ben er voorstander van om zo weinig mogelijk 'dode' materialen te gebruiken. dat zijn hooguit hulpmiddelen om een evenwichtig totaalbeeld te verwezenlijken."








maandag 10 mei 2010

ecologisch tuinieren in de stad

Vanmiddag stond mijn buurvrouw (die van de open vuilniszakken) haar terras weer eens te schrobben. Dat doet ze regelmatig, want openstaande vuilniszakken geven al snel veel viezigheid...
Het is een heel ritueel, haar kuisen, en het gaat gepaard met flink wat scheuten javel en ammoniak.
Afsluiten doet de buurvrouw met de tuinslang, lekker handig. Vakkundig spuit zij het sopje (dat nu ook snoepwikkels, papiertjes, rottende etensresten, plastiek enz. bevat)
mijn haag in.
Aan de andere kant van de draad heb ik de stokoud
e Rosa wonen. Rosa stamt nog uit het tijdperk dat DDT zomaar in de winkelrekken lag. En volgens mij kijkt Rosa met veel weemoed naar die tijd terug.
Om maar te zeggen: je kan maar beter stalen zenuwen hebben als je ecologisch wilt tuinieren in de sta
d.

Toch is het de enige manier. Want als je merkt dat zelfs een gewoon vogeltje als de mus een zeldzaam zicht wordt, dan weet je dat de natuur wat hulp kan gebruiken.


In mijn tuin zijn chemische bestrijdingsmiddelen en meststoffen verboden. Dat is al jaren zo.
Recent is daar ook het inzicht bijgekomen dat de keuze van de beplanting net zo'n grote rol speelt.
De apenverdriet en de eucalyptus gingen al tegen de vlakte. En de camelia (die ik ooit plantte omdat het de lieveling was van Coco Chanel, zo ijdel ben ik wel...) moet ook een nieuwe thuis krijgen.
De klemtoon ligt nu op inheems en (als het even k
an) zeldzaam.
In de klassieke tuincentra zal je deze plantjes zelden aantreffen. Het is dus kunst om er aan te raken. R
uilen met andere liefhebbers geniet mijn voorkeur.
Van mijn vader heb ik lenteklokjes gekregen, hier een beschermde plant, maar in zijn Poolse tuin groeit het in bossen.
Ik heb het aan de voet van de haagbeukhaag gezet en hoop dat het zich daar thuis voelt. Als het plantje goed aan het groeien gaat, wil ik het kunnen delen met Joris, die me het glanzend sneeuwklokje en kroosjes gaf.



Je kan ook goed scoren op allerhande beurzen zoals bijvoorbeeld natuurpunt er dit weekend eentje organiseerde in de Gentse Bourgoyen. Mijn lief was er bij en bracht gevlekt longkruid voor me mee. Merci keppe!


Terug naar vanmiddag. Terwijl de buurvrouw zich uitleefde met het bleekwater, reed ik mijn gras af. Normaal is dat een klusje waarvan ik zó in een zen-achtige gemoedstoestand kom, maar nu stond ik strak van de zenuwen. Hoeveel javel kunnen mijn lenteklokjes, sneeuwklokjes en daslook hebben?! En dan fladderde het klein koolwitje langs... hoopvol!





maandag 3 mei 2010

koninklijke serres van laken





De koninklijke serres in Laken zijn ontsproten aan het brein van Leopold II, onze koning-bouwer. Het terreurbewind dat hij in zijn persoonlijke kolonie Congo liet voeren, had hem fabelachtige rijkdom gebracht. Wat moest hij anders met de centen?
Architect Balat (leermeester van Horta) mocht het gebouw ontwerpen. Het resultaat is zo mooi, je zou er haast royalist van worden.
De serres werden gevuld met exotische planten, waarvan een groot deel (hoe kan het ook anders) uit Belgisch Congo kwam.
Koning leopold had de gewoonte om zijn serres elk jaar voor het publiek open te stellen en deze traditie wordt tot op vandaag nageleefd. Wie dat wil, kan ze nog tot 9 mei gaan bezoeken. Meer informatie over openingsuren en toegangsprijzen vind je hier.








Nota: Je bent al gauw twee uur aan het wandelen, grotendeels over deze metalen roosters. Naaldhakken zijn niet zo'n best idee!


zondag 2 mei 2010

de aanhouder wint


Ziehier, de eerste orchidee die ik terug in bloei gekregen heb.
Het kostte me zowat 15 jaar om de truk te achterhalen: af en toe een druppeltje orchideeënmest in het water doen.
Niet te geloven zo simpel!

zaterdag 1 mei 2010

daslook in bloei

boosdoener



Hooikoorts is niet tof.
Het treft zo'n 10 procent van de bevolking en ik ben er eentje van. De afgelopen weken liep ik rond met een gezwollen en vlekkerige kop.
Hoofdpijn, vermoeidheid, kriebelhoest en bloeddoorlopen ogen... niets bleef me bespaard. Nu het regent gaat het al wat beter.
De oorzaak van mijn ellende staat achterin den hof. Eigenlijk ziet hij er best fraai uit, met zijn witte jasje en fris groene blaadjes. En toch ben ik onverbiddelijk, afzagen en opfikken die handel.
Bye bye berkje!