vrijdag 26 februari 2010

voor en na



Tijd om de naam van mijn blog eer aan te doen. Op de eerste foto zie je de achterkant van mijn tuin zoals die er vandaag bijligt. De tweede foto is uit dezelfde hoek genomen, zo'n twee jaar geleden. Over een paar maanden moet het er weer helemaal anders uitzien, tenminste, dat is 't plan.

donderdag 25 februari 2010

klokjesdagen



Dit weekend beleven de galanthofielen (sneeuwklokjesfreaks)hoogdagen. Met zijn allen zakken ze af naar 't arboretum van Kalmthout (wereldberoemd om zijn collectie toverhazelaars) om zich te verlustigen aan de vele zeldzame cultivars en botanische soorten die er te koop aangeboden worden. Mijn vriend Joris is er zo eentje. Uren drentelt hij van het ene klokje naar het andere, en in navolging van Lord Luitenant (hovenier van hare majesteit de Engelse koningin, en keizer der galanthofielen)knijpt hij met één hand zacht in het klokje om de binnenkant beter te kunnen bekijken. Wie met twee handen knijpt wordt meteen ontmaskert door de echte klokjesfreaks, die steeds het rugzakje dragen met daarop het sneeuwklokje dat zij er tijdens de koude winterdagen op borduurden. Vorig jaar had Joris een paar vrienden uitgenodigd op deze hoogmis van muffigheid en hilariteit en deze keer wil 'k het met eigen ogen zien. Wie weet raak ik ook besmet met het virus en kan je me voortaan herkennen aan die natte plek op één knie (een echte galanthofiel knielt nooit door beide knieen...) of het kekke rugzakje.

hulptroepen



Voor je kan opbouwen moet je afbreken...
Van mijn buren (vooral de ouderen onder hen) hoor ik niets dan lof over de tuin van de vorige eigenaar. Het was ooit een pracht van een tuin met de mooiste planten en het fijnste gazon. Een hof van eden waar geen sprietje onkruid het beeld verstoorde.
Ikzelf zag een saaie grasmat, een draak van een boom (apenverdriet) treurige coniferen, een spuuglelijk terras (zo lelijk dat het door een blinde gekozen lijkt) en een op instorten staand kweek-kastje van golfplaten. Een betonnen pad leidde naar een gifgroen bekaert-hekje, waarachter een muur van betonplaten zich uitstrekt.
Over smaken en kleuren...
Thomas sloopte de serre van golfplaten en van het betonnen paadje schiet intussen ook niets meer over. Gerrit hielp dat afbreken en wegvoeren. Ikke gelukkig, maar buurvrouw Rosa blijft er schande van spreken. Zo'n prachtig en nuttig pad... nooit slijk aan de voeten.
het bekaert-hekje laat ik staan. T is wel zo handig om de tuin in of uit te kunnen zonder door het huis te moeten.
Naast het hekje stonden ooit wat coniferen en andere groenblijvers. Spuuglelijke relieken uit de vroege jaren tachtig die ik samen met de apenverdriet liet weghalen. Het grootste deel van de wortels werd toen ook uitgefreesd, wat er overbleef is erg hardnekkig en laat zich moeilijk wegwerken. Hulplijntje Tom kwam deze herfst het werk verlichten. T was al behoorlijk koud, de snottebellen hingen aan mijn neus, en 'k was brak van 't nachtje uitgaan de avond voordien... Erg veel heb 'k toen niet gedaan, maar Tom liet de spierballen rollen. Waar ooit de paal van de wasdraad zat, liet hij een gapend gat.

Goed zo Tom!

hulptroepen



Goeie tuiniers hebben fraai gevormde spierballen, ik heb mijn hulptroepen.
Twee weken geleden was mijn vader nog eens in 't land, en hij bracht zijn kettingzaag mee. In mijn voortuin had ik een eucalyptusboom zijn gang laten gaan, drie jaar lang. Niet zo heel verstandig, want in een mum van tijd groeide het kamerplantje uit tot een flinke boom van pakweg 6 meter...
In de sneeuw en enkel bijgelicht door een straaltje uit de mini maglicht toog mijn vader aan het werk. De auto's aan de overkant hadden we naar veiliger oorden laten vertrekken, maar verder was 't bang afwachten of de boom geen brievenbussen, hagen, of willekeurige passanten zou meesleuren bij zijn val.
Op goed geluk zaagde papa een sleuf onder aan de eerste vertakking, vervolgens maakte hij daar een dwarssnede op, en kijk, als bij wonder maakte de boom een perfecte val. Zonder schade of gewonden.
De tweede tak bleek stukken lastiger. De sneeuw werd heftiger, er stak een heftige wind op en we vielen zonder tweetakt. Niet zo best. Vader toog naar de gamma, met nog maar een halfuurtje om het benodigde te kopen. Natuurlijk belde hij al na een kwartiertje met het nieuws dat hij hopeloos verloren was. Paniek. T kostte me nog een pak moeite om hem tijdig naar gamma te loodsen, maar hoeren en boeren hebben altijd chance zegt het spreekwoord. Na dit intermezzo kregen we de kettingzaag weer aan de praat, oef! Ook nu viel de tak weer netjes waar hij moest, en bleven we gespaard van brokken en gewonden. eind goed al goed.

Danku papa!